0 Gardados para despois

VIII. A pensión

Carlos MeixideCarlos Meixide | @carlosmeixidefl


A porta retumbou ás miñas costas. A voz choromiqueira do Francisco Pinto berraba do outro lado:

-Chamem a polícia, imediatamente! Por que esperam? Posso saber a que propósito são esses risos?

Na rúa, sorprendeume un refacho de vento frío e húmido. Volvía chover. Enxerguei ao lonxe un tranvía e boteime a el imaxinando que me había levar á Ribeira.

Filipa mandara recado. Reclamaba novidades e dicíame que fose cear con ela esa noite no Frida, o restaurante mexicano de moda na zona de Miguel Bombarda. Retruquei cun simple OK, esperanzado ante a posibilidade de darlle esa noite unha resposta definitiva acerca do paradeiro de Paula.

O tranvía concedeume os primeiros minutos de acougo na xornada. Quixen relaxarme na contemplación do Douro a baixar manseliño baixo a choiva, pero a cara ensanguentada do poeta da tele asaltábame a cada pouco. Non entendía como Paula puidera estar cun imbécil como aquel, inda que ben pensado ela sempre acubillara a necesidade de coleccionar amantes dun xeito compulsivo. Alagoume unha certa tristeza. Sentía asemade unha dor insoportable no puño dereito. Inchara e adquirira un desagradable ton violáceo.

O tranvía deixoume á altura da Igrexa de São Francisco. Corrín baixo a chuvia ata a Rúa Mercadores, unha calella longa e estreita, a máis antiga da cidade que aínda viraba costas ao turismo e á prosperidade. A pensão Tininha tiña tan mala pinta como prometía. Subín os tres pisos ata a recepción nunha absoluta escuridade por unhas escaleiras que renxían a cada banzo e fedían a bacallau rancio e mexos de gato. A Tininha, unha anciá sen dentes nin sorriso, díxome que o prezo do cuarto era quince euros; caso contrario, non pensaba dicir unha palabra dos seus hóspedes. Ofrecinlle trinta euros e me deixou pasar sen problema á habitación de Paula.

-Está há dez dias hospedada, ainda que há já três noites que não a vejo- díxome, e no seu xeito de falar facíase evidente que estaba afeita a contarlle calquera cousa a quen tivese a vontade de preguntar.

O cuarto non era máis ca unha cela diminuta sen xanela cunha cama pequena e unha cadeira enriba da que se amontoaba a roupa sucia. Remexín entre as prendas procurando algo, non sabía o que, e non rescatei nada máis ca unha leve lembranza do seu cheiro.

-E neste tempo tivo algunha visita?- preguntei.

Tiven que soltar outros dez euros para que rosmase calquera cousa entre dentes.

-Bastantes. Três que eu saiba, e todas para o mesmo. Já sabe a que me estou a referir. Não digo mais nada não vá o senhor ser o marido...
-Homes? Mulleres?

Á Tininha deulle a risa por primeira vez.

-Homens, acho, mas eu não vi, só escutei.

E custáballe deixar de rir.

-Sabe se recibiu un paquete nestes días?

A muller mudou a expresión e saíu un momento do cuarto. Volveu ao cabo dun minuto cun sobre.

-O senhor sabe que a correspondência é sagrada...

Custoume trinta euros desacralizar o envurullo co caderno de Paula e o exemplar do Prinicipiño adicado polo monifate do Francisco Pinto. 'Só se vê bem com o coração. O essencial é invisível aos olhos. Sempre teu, F.'.  En fin...

Abrín o caderno coa ansia de quen pensa desvendar un misterio que semella non ter solución, mais o resultado foi decepcionante: unha sucesión de receitas xaponesas: Kuromame, Nikujyaga, Hakusai Suupu, Sara Udon, Nishime, Awayuki Kan... e máis adiante unha lista de nomes cunha nota ao lado: Carlos 6, António 7, Mário 3, Francisco Pinto (imbécil) 2, Ousmane 8, Paulo 3...

Só cara ao final algo chamou a miña atención, se cadra porque era un texto que parecía falar de min.

Tradución de diálogos ao portugués: Filipa Fava

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.