0 Gardados para despois

IX. A carta

Carlos MeixideCarlos Meixide | @carlosmeixidefl


Aquel texto falaba de min e falaba dela, falaba de nós os dous cunha honestidade que me remexeu as entrañas con inusitada violencia. A vella da pensión desapareceu discretamente e deixoume so, sentado na cama, enfrontado a aquela carta nunca enviada que pescudaba ata limites dolorosos no sentido da nosa relación. Aqueles eran sentimentos que nunca ousaramos enfrontar xuntos, que evitaramos como quen evita unha rúa sórdida nunha cidade descoñecida. Agora, en cambio, mallaban en min sen piedade, un atrás do outro. Aquelas palabras facíanme sentir mal e ben ao mesmo tempo. Compracíanme, por unha banda, pois que me situaban no lugar máis privilexiado da atribulada vida sentimental de Paula; mais pola outra, e por iso mesmo precisamente, constataban cunha crueza insoportable a dimensión do noso fracaso, a incapacidade de termos sido honestos sequera fose unha vez cos nosos sentimentos; o feito de termos actuado apenas coma personaxes, non persoas, dunha función esgotadora e carente de sentido dirixida a un público anódino, cando non inexistente.  

De cando en vez, as reflexións de Paula viraban un delirio simpático e absurdo. Especulaba coa posibilidade dunha felicidade burguesa ao meu carón, falaba incluso de familia. 'Por que non?', dicía, 'sermos capaces de crear entre os dous un cacho de carne con patas, imaxinas?'. Mais por moito que me esforzase en imaxinalo facíaseme tan inimaxinable como temerario. Era tenro, iso é seguro, como era tenra e entrañable a evocación dunha noite en particular hai moitos anos en que os nosos corpos chegaran a entenderse a un nivel ao que nunca chegaran a entenderse os nosos egos.

Pero aquela carta nunca enviada pechábase, como se pecharan tantas veces os nosos encontros, nun laio estéril que lle negaba á nosa paixón a posibilidade dunha vida xuntos, na sempiterna confusión entre a liberdade individual e a incapacidade para o compromiso... Invadiume unha fonda tristeza, a mesma que producía aquel cuarto de pensión húmido e sen xanelas.

Cun desagradable resaibo a cinismo e melancolía abandonei aquela carta escrita para non ser lida. Reconstruín o paquete de mala maneira, metendo á forza o caderno e mais o libro do Principiño de volta no sobre, e llo entreguei á Tininha, que me acompañou á porta e me despediu cunhas palmadas nas costas que me sentaron como unha padexada de terra sobre o meu cadaleito.
 
Ao saír á Rúa dos Mercadores, batín coa noite pecha e unha humidade teimuda que non era capaz de tornar a miña rechamante roupa de seguidor de Radio 3. Camiñei sen rumbo, alucinado, unha media hora. Sentía un desacougo tan grande que tiña ganas de beber todas as botellas de viño da cidade, e así o fixen logo de refuxiarme nunha das poucas tabernas que conseguiran sobrevivir á desapiadada explotación turística da Ribeira. Quería chorar a Paula, e choreina, mais un perverso pensamento medraba en min a medida que me emborrachaba: a sensación de que precisamente no momento en que non sabía onde estaba, en que a súa vida corría perigo, eu sentíame máis preto dela que nunca antes e iso facíame feliz.

Tiráronme dos meus pensamentos uns turistas españois que entraron no bar a berros; preguntábanlle ao dono da taberna se tiña tortilla, e pronunciábano moi lento: TOR-TI-LLA, facendo círculos coas mans para que o camareiro percibise. No medio do rebumbio sentín vibrar o móbil no peto do pantalón. Filipa abouxábame a mensaxes dende o Frida. Había máis de media hora que quedara con ela, e eu estaba xa bastante borracho.

Tradución de diálogos ao portugués: Filipa Fava

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.