0 Gardados para despois

X. O Frida

Carlos MeixideCarlos Meixide | @carlosmeixidefl


Cheguei unha hora tarde. Estaba preparado para aturar o enfado de Filipa, por iso me sorprendeu que rompese a rir en canto crucei a porta.

-Que pinta é essa?- preguntou coa bágoa a escaparlle do ollo mentres lle daba un grolo ao seu enésimo margarita.
-Ah. Vaites! A roupa esta? Xa che contarei!

O Frida era o restaurante de moda na Cedofeita, un local elegante, coa comida rica e o suficientemente étnico e careiro para atraer unha clientela escolleita. 

-Tu também queres uma margarita ou já bebeste o álcool todo da cidade?- preguntou retranqueira mentres sentaba ao seu lado.
-Quero, si.

Unha rapaza esvelta, co porte lánguido e a mirada triste, púxome a copa diante. Filipa pediu a cea polos dous.

-Ceviche de robalo e taquitos de carnitas para começar. Depois, tamales de rajas com molho e peixe tatemado...

A rapaza recolleu as cartas e volveu cara á cociña..

-É como Frida pero en guapa!- murmureille a Filipa.
-Queres dizer que Frida Khalo não era gira?
-Non, en fin... non me refería a iso... moi guapa... o que quero dicir... a ver se me explico...
-Tanto faz. E além de beber, fizeste avanços? Descobriste alguma coisa da Paula?

Filipa observábame con severidade. Podía apreciar, malia todo, a tenrura na súa ollada mentres mollaba os nachos no guacamole á espera dunha resposta. Conteille da estraña mensaxe que mandara Paula á hora de comer advertíndome de que a súa vida estaba en perigo, e insistindo en que non debía chamar á policía.

-Non sei, Filipa. É todo moi estraño. Polo demais, a nota do libro tiña que ver, en efecto, cun amante, un mamalón chamado Francisco Pinto que ten un programa de poesía na tele... Sinto dicircho, pero non era o único, creo que non deixou de ter amantes en todo este tempo... todos homes, por certo...
-Também não me surpreende, -respondeu sen alterarse-, mas... O poeta da televisão? A sério? Não o suporto!
-Fun falar despois con el. Pegueille unha trompada que case o deixo no sitio.
-Bem feito!- aplaudiu Filipa mentres lle amosaba a miña man dorida. -No fundo, não me importa que tivesse os seus amantes, é normal. Não a julgo. Mas esse palerma! Enfim...
-O tipo tampouco parece saber nada. Sei que xa se deixaron. Polo demais, Paula instalouse nunha pensión de mala morte na Ribeira. Ten alí as súas cousas, pero van xa tres días que non aparece. Hai tamén un caderno, é certo... sabías que lle deu moi forte pola comida xaponesa?
-Claro que sei!  Estou de sushi até às orelhas! E que mais diz no caderno?
-Nada importante... paxaradas. Receitas xaponesas, unha lista de amantes e...
-E?

Dábame vergonza contarlle a Filipa da carta en que Paula pescudaba no amor entre os dous. E non se trataba de agocharllo, a fin de contas era algo que coñecía de sobra, simplemente que me doera tantas veces escoitarlle a Paula os seus planes de futuro, os seus soños e proxectos, os seus namoros... sen ser nunca parte deles, que non lle quería facer pasar a Filipa polo mesmo!

A camareira acudiu ao meu rescate. Pousou o ceviche e mais os taquitos na mesa e explicou polo miúdo cada un dos pratos. Cando se retirou, volvínlle bisbar a Filipa.

-É case tan guapa como Frida Kahlo.

Mais desta vez, Filipa non escoitou. Semellaba ausente, coa cabeza noutro lugar. De súpeto, incorporouse dun chimpo da mesa e estirou o pescozo para espreitar a rúa dende a vidreira da entrada.

-É ela!- berrou. E saíu correndo pola porta. Tardei en entender de que se trataba, mais logo comprendín de vez. -É ela!!! Paula!- berrou, e correu desesperada ata ao cruce con Miguel Bombarda.

Tradución de diálogos ao portugués: Filipa Fava

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.