0 Gardados para despois

XI. Correr

Carlos MeixideCarlos Meixide | @carlosmeixidefl


Ao chegar á intersección con Miguel Bombarda, detívose e mirou para cada lado.

-Por ali- berrou, e botamos a correr cara á esquerda. A noite era fría, a néboa cada vez máis mesta e a miña cabeza daba voltas coma o tambor dunha lavadora durante o centrifugado. Filipa, en cambio, corría con extraordinaria lixeireza. Semellaba un sabuxo a ventar o aire no medio da brétema para non perder o rastro da súa presa. Volvemos virar á esquerda na rúa do Rosário. -Paula! Que diabos fazes? Para!- berráballe.

Custábame seguirlle o ritmo. Eu apenas adiviñaba na néboa unha silueta de muller a incorporarse na rúa do Breiner. Non podería asegurar que se tratase de Paula. Filipa, no entanto, mostrábase convencida e avanzaba a grandes zancadas.

Fun quedando atrás. Houben de apoiarme nun coche para tomar folgos. Doíame a cabeza e acometíanme as arcadas a cada pouco. A voz de Filipa a chamar por Paula perdíase ao lonxe. Imaxinaba que debían andar xa pola rúa de Cedofeita. O viño que bebera durante o día vingouse de min ao fin e devolvino ao pé dun Honda Civic que non tiña culpa de nada.

-Olha, mamã, um hipster bêbedo- escoiteille dicir a un rapaz ás miñas costas...
-Não olhes, Rui. Deviam ter vergonha. Hippies!

Tardei varios minutos en recuperar. O estómago respiraba aliviado pero sentía marteladas a torturarme a cabeza e un frío insoportable que se apoderaba do meu corpo. Non sabía o que facer: se continuar pola rúa de Breiner á procura de Filipa e o espectro de Paula, ou volver ao calor mexicano do Frida.

A camareira non se inmutou ao verme entrar morto de frío e co xersei a raias feito un poema. Limitouse a poñer sobre a mesa un par de fontes e outro margarita.

-Voltei a aquecer os tamales e o peixe tatemado para que esteja do seu agrado, senhor. Bom proveito.
-Moitas grazas- respondín agradecido. -Que acento tan lindo! De que parte de México es?

A camareira dedicoume unha expresión de desprezo que me excitou profundamente.

-Não sou mexicana, senhor. Sou portuguesa, de Vila Nova de Famalicão.
-Ah! Vaia! Pensei que...

Gustábame o feitío daquela moza que era unha sorte de María Dolores Pradera de vinte e cinco anos. A comida, pola súa banda, tamén estaba deliciosa. Entrárame unha fame negra e houben de controlarme para lle deixar algo a Filipa no prato. Apareceu ao cabo de vinte minutos pola porta, soa, lixeiramente fatigada e coa dor reflectida no rostro. Botou man dos tamales antes mesmo de sentar á mesa.

-Não percebo nada desta merda - bradou indignada-. Deve ser parva! Tenho a certeza de que era ela! Não tenho dúvidas! Vi-a passar à frente da janela a menos de dois metros de distância. Que caralho de brincadeira é esta! Chamei-a centenas de vezes, de certeza que ouviu!!! Porque é que não parou? É parva!!! O que é que ela tem?- Rompeu a chorar como unha nena pequena.

Non sabía que dicirlle. Acheguei a miña man dorida ao seu cabelo e aloumiñeina o máis docemente que souben. 

-É estúpida! É estúpida! É estúpida!- repetía desconsolada.
-Umas tequilazinhas? - A camareira apareceu por sorpresa cunha garrafa e dous vasos pequenos nunha man. Púxoos na mesa e encheunos ata arriba.

Filipa pareceu acougar ao cabo duns minutos. Eu non deixara de aloumiñarlle o cabelo. Cando por fin saíu do seu ensimesmamento, colleu o vaso con furia e apurouno dun grolo. A camareira apareceu novamente e sen dicir unha palabra, reencheu.   

Decidín entón beber canda Filipa malia a dor de cabeza. Cando o restaurante pechou, a camareira sentou canda nós. Bebemos tanto que non lembro como rematou a noite.

Tradución de diálogos ao portugués: Filipa Fava

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.