0 Gardados para despois

XII. Vigor primaveral

Carlos MeixideCarlos Meixide | @carlosmeixidefl


Acordei cunha resaca memorable, cegado polo sol radiante que entraba pola xanela do cuarto con inusitado vigor primaveral. Os paxariños agasalláronme cun concerto de rechouchíos dende o peitoril. Asomei para contemplar a vista. O Douro descendía plácido, a Catedral refulxía á esquerda sobre os tellados; da outra beira, as caves do vinho do Porto acollían unha marea interminable de turistas que avanzaban coma formiguiñas...

Filipa apareceu no xardín, en bata, cunha copa de té nunha man e o xornal debaixo do brazo.

-Bo día -saudei. -Dúchome e baixo almorzar contigo.  

Ao abrir a porta do baño, porén, batín cunha sorpresa inesperada: a camareira do Frida saía espida
da ducha coa beleza dunha deusa altiva e indolente.

-Desculpa! -murmurei. A rapaza apenas se inmutou. Mirou de esguello e continuou a secar coa toalla por debaixo dos peitos. Pechei avergonzado, dando unha portada tan forte que me asustei do meu inopinado ímpeto adolescente.

-Que fermosa é!- non puiden deixar de dicirlle a Filipa unha vez sentei ao seu lado cunha cunca de café quente.
-Uma maravilha! Adorava pintá-la.
-Deitástesvos?
-O que é que achas?

Pensaba de todo, pero a miña atención logo foi atrapada pola capa do Jornal da Manhá que Filipa me amosaba divertida.

-E iso?- Francisco Pinto aparecía co ollo morado e as gafas rotas nunha foto a toda páxina. 'O poeta da tele agredido por un indie', rezaba o titular.
-Está indignado! Diz que não vai parar até que a polícia te prenda. No fundo, fizeste-lhe um favor. Adora ser protagonista!
-Pero teño tanta pinta de indie?
-Com essa roupa, muita.

O comentario fíxome lembrar un asunto.

-Por certo, Filipa, ti sabes quen son The Gift? Hoxe poida que lles vaia a un concerto...
-The Gift é fixe!-, dixo entón a camareira do Frida, que apareceu na terraza linda e fresca cunha blusa e uns vaqueiros. Beixou na boca a Filipa e sentou ao meu lado cunha cunca de té.

Permanecemos varios minutos en silencio, sumidos nos nosos pensamentos. A mañá era tan plácida que mesmo parecía obsceno estarmos alí sentados tan a gusto naquel xardín baixo o rechouchío dos pardais e o agradable recendo do café, reconfortados por un sol reparador, mentres Paula continuaba desaparecida e a súa vida corría perigo. Cada minuto que pasaba era precioso, pero logo da atafegada xornada da véspera xa non sabía de que fíos tirar para ir na súa procura...

-E se chamássemos a polícia?- espetou Filipa. 
-Ela díxome que non o fagamos, pero... se callar non é mala idea. Eu xa non sei que facer- confesei.
-Tenho medo que se tenha metido nalgum problema grave, drogas ou algo semelhante...
-Teríao contado, ou?
-Ela nunca contava os seus problemas. Só gostava de contar os seus sonhos e as suas fantasias.

Filipa estaba no certo. Paula aborrecía encarar a realidade, por iso se afixera a gozar da vida nas marxes. Quería probalo todo pero non gostaba de comprometerse con nada. Había algo inconsciente en cada unha das súas decisións, así que calquera hipótese, mesmo a máis temeraria, era posible.

Uns golpes retumbaron de repente na porta da rúa. Petaban con insistencia. Os pardais deixaron de cantar e levantaron o voo na procura dun xardín máis calmo.

-Quem será a estas horas?- preguntou Filipa estrañada. -Vou abrir!

Do outro lado chegábanos a voz varuda dun home.

-Paula!!! Sou eu!!! Estás aí?- A pregunta delataba un sotaque estranxeiro, talvez africano. Filipa abriu a porta e apareceu un mozo hercúleo de dous metros e a pel negra coma un chamizo.
-Bom dia! Queria falar com a Paula. Não vive aqui?

Tradución de diálogos ao portugués: Filipa Fava

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.