0 Gardados para despois

Alberte Blanco Casal

Agroma un mundo novo

Dende a xa distante segunda metade do século XX  —coas figuras emblemáticas de Fidel, o Che, Allende, ou o significado da derrota norteamericana no Vietnam e as loitas de liberación nacional africanas— non se tiñan producido avances significativos das forzas progresistas no mundo. Máis ben ao contrario. A desaparición da Unión Soviética, adecuado contrapeso para o equilibrio mundial ata finais dos oitenta, fixo que o Capital Financeiro cantase vitoria. Púxose de moda a Fin da Historia e o Pensamento Único onde a Democracia Liberal era o único sistema posíbel. As ideoloxías xa non eran necesarias, as guerras xa non tiñan sentido e unha Nova Orde baseada na Paz estaba esperando á Humanidade. Fermosas palabras que levaría o vento coa pronta intervención occidental en Iugoslavia e a repartición dos Balcáns —daquela a imposición a Serbia da autodeterminación de Kosovo non foi ningún problema— entre as voraces transnacionais, ademais de asegurar o control do narcotráfico mundial procedente de Afganistán. Occidente tampouco tivo ningún empacho en limpar o traseiro cos papeis mollados dos acordos con Gorvachov que “prometían” que a OTAN non avanzaría cara o leste.

Dende a xa distante segunda metade do século XX  —coas figuras de Fidel, o Che, Allende, ou o significado da derrota norteamericana no Vietnam e as loitas de liberación nacional africanas— non se tiñan producido avances significativos das forzas progresistas no mundo

A crúa realidade era que pintaban bastos para a periferia do Sistema —colonias, países non aliñados e o mundo emerxente— e, naquela altura, o Imperio Americano logrou o estancamento, cando non a derrota, de moitos dos numerosos movementos progresistas que había no mundo mediante a intervención militar e o suborno, ademais do afogamento económico e financeiro de países rebeldes. Mais algúns resistiron.

Neste contexto de exaltación capitalista comezaron os ataques —no propio centro do Sistema e na periferia próxima— contra as vellas conquistas  dos traballadores que dende o s.XIX foron arrincando parcelas de poder ás clases dominantes e logrando unha maior distribución da riqueza e instalando o pensamento de “Estado do Benestar” dándolle dignidade e traballo a millóns de persoas en todo o mundo. Todo o conseguido ata a década dos noventa foise desmontando, coa chegada do novo milenio e a Globalización, acelerándose na época presente coma nunca se tiña producido despois da II Guerra Mundial.

Todo o conseguido ata a década dos noventa foise desmontando, coa chegada do novo milenio e a Globalización, acelerándose na época presente coma nunca se tiña producido despois da II Guerra Mundial

Ninguén ousaba meterse con Estados Unidos. China estaba demasiado enfrascada no seu desenvolvemento económico, Rusia dividida e desfeita economicamente e moitos outros países resituándose de acordo cos seus intereses para non incomodar ao Imperio. No Consello de Seguridade da ONU só exercía o veto USA, algúns —Rusia e China— como moito abstíñanse e na OEA facíase o que mandaba o poderoso veciño do Norte. Todo iso ía en correlación coa Fin da Historia e a supremacía do Imperio de Occidente. O Tío Sam estaba exultante.

O Mundo é demasiado grande e complexo para ser gobernado por un Imperio, por moi poderoso que sexa. Xa pasou antes

Mais o Mundo é demasiado grande e complexo para ser gobernado por un Imperio, por moi poderoso que sexa. Xa pasou antes. Nos últimos dez anos en América Latina logrouse construír un consenso baseado na soberanía e na independencia nacional coma nunca se tiña producido antes. Baixo o liderado de Hugo Chávez e Fidel púxose en marcha a ALBA en 2004. En 2008 iníciase o proceso para a constitución de UNASUR culminado en 2011. O ideario destas organizacións baséase na participación cidadá e a integración latinoamericana utilizando as políticas sociais e o diálogo político fronte ao intervencionismo. Alguén se acorda da soidade cubana fronte á permanente hostilidade do Norte? Non está aínda tan distante, sen embargo, a principios do mes de marzo deste ano logrouse algo insólito: que a OEA apoiase ao goberno bolivariano de Venezuela fronte ao golpismo da dereita deixando en minoría a Estados Unidos e Canadá que só tiveron o voto de Panamá. Os ianquis tiveron que escoitar por vez primeira nese organismo —que case sempre fixo o que eles lle mandaron— que a OEA amosase “a solidariedade e apoio ás institucións democráticas … da República Bolivariana de Venezuela e … o respecto ao principio de non intervención nos asuntos internos dos Estados”.  Algo insólito na historia desta institución e que aínda lle debe estar proendo a Obama.

Na outra parte do mundo ocorre algo parecido. Rusia, á que se tivo que escoitar e facerlle caso no conflito sirio, volveu facer unha xogada mestra no caso ucraíno

Na outra parte do mundo ocorre algo parecido. Rusia, á que se tivo que escoitar e facerlle caso no conflito sirio, volveu facer unha xogada mestra no caso ucraíno. Despois de comprobar como se facía táboa rasa do acordo entre os líderes do Maidán e o goberno lexítimo de Ucraína e se producía o asalto dos nazis ao poder co beneplácito de Estados Unidos e a UE decidiu actuar. A decisión rusa de amparar o dereito de autodeterminación de Crimea —antiga república autónoma de Rusia na época soviética cedida a Ucraína por Kruchev— foi a xusta resposta ao expansionismo da OTAN —sen disparar un tiro— e logrando un apoio esmagador no referendo de independencia. Quixeron poñer de xeonllos a Rusia e o que se encontrou o mundo foi o rexurdimento dunha nova Potencia con apoios de India, China, Irán ou mesmo Arxentina e a división da UE —disimulada cunhas sancións ridículas— cada vez máis impotente e confundida co seu seguidismo americano.

O camiño a un mundo multipolar xa é imparábel e pode ser posíbel que a curto prazo o dólar e o euro lles saia un poderoso competidor —coma o yuan chino ou unha nova moeda de intercambio internacional apoiada polos países emerxentes

É certo que nos bloques emerxentes non hai un denominador común en políticas económicas e sociais, mais si que existe na defensa contra o intervencionismo imperialista e a soberanía nacional. O camiño a un mundo multipolar xa é imparábel e pode ser posíbel que a curto prazo o dólar e o euro lles saia un poderoso competidor —coma o yuan chino ou unha nova moeda de intercambio internacional apoiada polos países emerxentes— que estaría en condicións de disputarlle a supremacía ás divisas occidentais o que podería levar a un cambio radical da morfoloxía económica e política do mundo actual a medio prazo. Por outra parte, moitos países dependentes verán que hai outras posibilidades que manterse baixo a éxida americana. Ademais, os eslavos europeos —significativos, diversos e pouco pro occidentais— están mirando a Rusia e iso pode facer variar moitas cousas. Se o de Siria foi un síntoma o de Crimea é a confirmación da existencia dun novo paradigma internacional en rápida evolución. Haberá golpes de efecto, ameazas e fogos de artificio, pero a nova orde é imparábel.

Acerca de Alberte Blanco Casal

Profesor numerario de Tecnoloxía de Ensinanza Secundaria. Entre 2005 e 2009 foi Director Xeral de Montes da Consellería de Medio Rural da Xunta de Galicia. Participou na obra colectiva Os incendios forestais en Galicia, editada polo Consello da Cultura Galega en 2006 e coordinada por Francisco Díaz-Fierros e Plácido Baamonde. É colaborador de varios diarios dixitais, ademais da revista do Fórum Galaico Transmontano editada en Chaves (Portugal). En abril de 2013 publicou a súa primeira novela: Arcadia. Os gardiáns do segredo.