0 Gardados para despois

Feijóo marchará axiña cara a Madrid, aínda que se fará de rogar

Anxo LugildeAnxo Lugilde | @anxoluxilde


Un ourensán dos Peares protagonizou a finais da década de 1990 a sección do executivo do momento da revista especializada Actualidad Económica. Coa súa gomina fixando o pelo para atrás e a súa traballada forma física, Alberto Núñez Feijóo posaba para as fotografías no ximnasio, departindo coa súa secretaria ou tomando algo nun bar. Eran estampas coas que se tentaba transmitir a imaxe de modernidade dun alto cargo da Administración en plena sintonía coa era dourada dos yuppies, mentres se definía a si mesmo como un xestor e daba o provocativo titular de que o Insalud que presidía debía ser dirixido como unha empresa privada, malia que en realidade era un organismo en liquidación, pola total transferencia da sanidade ás autonomías.

Esa marcha a Madrid, que só podería frear unha catástrofe persoal para Feijóo como a que acabou con Cifuentes, deixaría na presidencia da Xunta a Alfonso Rueda

A idea do comezo dunha irresistible escalada que transmitía a entrevista na revista dos brokers españois está a piques de materializarse vinte anos despois, a través da previsible e inminente chegada, mes enriba, mes abaixo, do actual presidente da Xunta ao liderado da principal formación da dereita española, aínda que xa nin sexa a única, nin sexa a do Goberno. Esa marcha a Madrid, que só podería frear unha catástrofe persoal para Feijóo como a que acabou con Cifuentes, deixaría na presidencia da Xunta a Alfonso Rueda, nun período no que o PP avaliaría se o presenta a unhas autonómicas que, previsiblemente, se farían coincidir coas xerais para que o dos Peares sexa o candidato a todo. Trátase de previsións, baseadas no que xa son certezas bastante consolidadas, aínda que nun momento no que España se volveu aínda menos predicible, non hai que desbotar que se poidan producir inesperados acontecementos. Mais por moi imposible que parecese, porque el aturaba todo, a caída de Mariano estaba anunciada desde hai moito tempo, pois debeu ser o 31 de xaneiro de 2013. Faltaba só a data. E o mesmo ocorre coa saída de Feijóo da Xunta con vistas a encabezar o PP nas próximas xerais, aínda que ese momento está moito máis preto do que se podía albiscar no que atinxe á caída do xa ex presidente do Goberno.

Farase de rogar, do mesmo xeito, por exemplo, que en 2016 estivo case medio ano ollando cara á situación mentres todo o partido en Galicia lle pregaba, en momentos con desesperación, que se volvese presentar

Como xa fixo na sucesión de Fraga, á que non se lanzou formalmente ata que a tivo practicamente gañada co apoio das direccións provinciais da Coruña e Pontevedra, Feijóo vai tomar cautelas antes de dar o salto. E farase de rogar, do mesmo xeito, por exemplo, que en 2016 estivo case medio ano ollando cara á situación mentres todo o partido en Galicia lle pregaba, en momentos con desesperación, que se volvese presentar, o que era evidente que ía facer, aínda que o seu aparato de propaganda se afanase por crear suspense. Agora poden aparecer situacións de grande incerteza. Non parece que alguén coa experiencia de Rajoy poida cometer o erro final de negarse a marchar ou ata querer recuncar. Se o fixese alongaría e complicaría o seu inevitable adeus. Mais ben semella que nunhas semanas, hai quen di catro, se podería convocar un congreso extraordinario no que o PP intentará facer unha “sucesión ordenada”, aínda que non se desbote que haxa varias candidaturas, como no congreso do 87, cando Mancha lle gañou a Herrero.

A ausencia do Congreso complícalle as cousas a Feijóo e constitúe probablemente a mellor carta que teña a que parece a outra principal aspirante á sucesión, a ex vicepresidenta Soraya Saénz de Santamaría

“Alberto es el mejor colocado con diferencia para suceder a Mariano, con grandes apoyos territoriales. Solo tiene dos problemas. Uno es que no es diputado, aunque el caso de Sánchez haya demostrado que no es un hándicap insuperable. El otro son las fotos con Marcial Dorado, más por la importancia que se les da que por su propio valor”, afirman fontes da dirección central do PP da madrileña rúa Génova. A ausencia do Congreso complícalle as cousas a Feijóo e constitúe probablemente a mellor carta que teña a que parece a outra principal aspirante á sucesión, a ex vicepresidenta Soraya Saénz de Santamaría, a xefa do que o xornalista Enric Juliana chama a Brigada Aranzadi, o seu club de avogados do Estado. Ao perder o BOE quedaron desarmados, mentres a xefa ficou sen a gran fonte da súa influencia, o xeito de traballar de Mariano, ao temo que a debilita o seu pulso con Cospedal. Aínda sen saber cando serán as eleccións, só queda como moitísimo media lexislatura e seica Sánchez firmaría hoxe aguantar un ano sen convocalas. Así que o de non ter asento na Carrera de San Jerónimo non é un obstáculo insalvable.

O das fotos é un problema evidente, agravado por Fariña, mais nada parece indicar que o PP elevase de súpeto o seu nivel de esixencia ética para convertelas nun elemento que inhabilite ao dos Peares para ser o seu líder

O das fotos é un problema evidente, agravado por Fariña, mais nada parece indicar que o PP elevase de súpeto o seu nivel de esixencia ética para convertelas nun elemento que inhabilite ao dos Peares para ser o seu líder nin, o que resulta máis importante, aparecen neste intre como un factor que desequilibre a carreira sucesoria en favor doutro candidato de peso cuxa presenza non se albisca. O máis interesante das fotos non está de momento en Madrid, senón en Galicia. O seu peso nas posibilidades de Feijóo para cumprir o soño da súa vida non só figura nas reflexións que se fan desde a rúa Génova, senón nas conversas políticas en xeral, sexa para dicir que teñen moita, algunha ou ningunha importancia. Onde non aparecen é na maioría das análises que se publican na prensa galega sobre o futuro político do presidente da Xunta, nas que desde hai anos adoita haber a omisión do apelido Dorado, o que na maioría dos casos non se debe a ningunha neglixencia profesional senón a unha imposibilidade laboral.

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.

Lapelas Versión despregada

Ao PSdeG de Caballero II apareceulle a virxe da rúa Ferraz

Á sucursal por antonomasia da política galega, o PSdeG, non hai nada que lle sente mellor que o feito de que a súa casa central, a da madrileña rúa Ferraz, teña a presidencia do Goberno, como amosan os seus mellores resultados electorais en Galicia, nos anos 80, nos tempos dourados do felipismo, e na pasada década, na xeira de Rodríguez Zapatero. Así, ao partido que agora encabeza Caballero II, Gonzalo, o sobriño do alcalde de Vigo, apareceulle a virxe de Ferraz, o que, por máis que Sánchez estea en precario, lle abre unhas posibilidades impensables ata hai unha semana.

Danlle marxe para que, sen traumas e manobras estrañas, corra un posto na lista de Pontevedra e poida entrar na Cámara autonómica para exercer unha xefatura da oposición da que a desfeita de En Marea foi afastando cada vez máis a Luís Villares

Caballero II ten o camiño despexado para entrar en breve no Parlamento, xa que os cargos da administración periférica do Estado, como a delegación e as subdelegacións do Goberno, danlle marxe para que, sen traumas e manobras estrañas, corra un posto na lista de Pontevedra e poida entrar na Cámara autonómica para exercer unha xefatura da oposición da que a desfeita de En Marea foi afastando cada vez máis a Luís Villares, ata deixar ese posto vacante ou ocupado por momentos pola nacionalista Ana Pontón cos seus únicos seis escanos.

Está por ver se como anunciara el mesmo hai dous anos a aposta galega para o Goberno de Sánchez é Pilar Cancela, que choraba da emoción o venres no Congreso, en Agricultura ou outra carteira. Unha opción posible é que Cancela, como sanchista tradicional herdeira de Gómez Besteiro, estea no Goberno, mentres Caballero, sanchista das primarias federais pero sen o apoio do líder nas galegas, pilota a remuda dos cargos gobernamentais en Galicia, baixo a dúbida de se cando entre no Hórreo, como ten necesariamente que facer, seguirá alí ou non o seu aliado e actual portavoz Fernández Leiceaga. Malia o non moi feliz papel de Xocas na oposición a Feijóo, a súa capacidade persoal faino un bo candidato para calquera posto, en Madrid ou en Galicia.

Está por ver se como anunciara el mesmo hai dous anos a aposta galega para o Goberno de Sánchez é Pilar Cancela, que choraba da emoción o venres no Congreso, en Agricultura ou outra carteira

Para a oposición en xeral a caída de Rajoy é unha moi boa noticia, pois debilita aínda máis en España o inimigo a bater en Galicia, o Partido Popular, e acelera a sucesión dun Feijóo que se non podía dar o salto a Madrid todo indicaba que se ía seguir presentado a unhas autonómicas ás que tiña tomada a medida. O mal papel da última semana de Ciudadanos tamén debilita a dereita no seu conxunto. De todos modos, todo dependerá de como xestione Pedro Sánchez a súa precaria posición e o gran capital político que acumula, grazas aos xigantescos erros da xestora socialista e Albert Rivera en 2016 ao non esixir ao PP que presentase outro candidato distinto a Rajoy, alleo aos escándalos de corrupción. Sánchez ten un grande inimigo que é el mesmo, como amosa o feito de que xa botara a perder rapidamente no pasado outras posicións privilexiadas.

Rueda herdaría a Xunta, mais a sucesión pode ser en dous tempos

A sucesión de Feijóo en Galicia está resolta desde 2012 cando, con vistas a un eventual salto a Madrid, nomeou a Alfonso Rueda vicepresidente da Xunta e non o obrigou a dimitir como fixera en 2009, o que lle impedía asumir a presidencia, pois é preciso ser deputado. Na toma de posesión do Goberno de 2016 a Rueda víuselle eufórico, o que parecía pouco comprensible pois nada cambiara. Aí estaba a clave, porque Feijóo non designara un segundo vicepresidente, que sería o conselleiro de Economía Francisco Conde, movemento detrás do que se vía a man da todopoderosa secretaria xeral de Medios, Mar Sánchez Sierra. Esa era unha posibilidade aberta para despois das municipais se como se publicou varias veces nos últimos anos Rueda, aínda que non quería, se vía obrigado a lanzarse á carreira pola Deputación de Pontevedra. A previsible substitución na Xunta nos próximos meses faría que Rueda sexa o sucesor natural, que terá a posibilidade de consolidarse desde a presidencia.

Na toma de posesión do Goberno de 2016 a Rueda víuselle eufórico, o que parecía pouco comprensible pois nada cambiara. Aí estaba a clave, porque Feijóo non designara un segundo vicepresidente

Aínda así estaría por ver que, nese caso, el sexa o candidato nas próximas autonómicas, pois o PP é precisamente especialista en sucesións autonómicas en dous tempos, cun presidente polo medio que acaba sendo interino, como pasou en Castela e León, cando Posada foi o substituto de Aznar antes de dar paso a Lucas, na Comunidade Valenciana, con Zaplana, Olivas e Camps, e en Murcia con Valcárcel, Garre e Pedro Antonio Sánchez. A decisión de se Rueda é o cabeza de cartel das autonómicas dependería de como evolucionen as sondaxes, baixo a dúbida que sempre xera o paso á primeira liña dun apparátchik, e dos apoios que concitase no partido, que el controlou durante moito tempo como secretario xeral, aínda que en 2016 tivo que dar paso a unha figura de moi pouco peso específico como Miguel Tellado mentres asumía a presidencia de Pontevedra.

As outras opcións posibles para ser o cuarto candidato do PP nunhas autonómicas, tras Albor, Fraga e Feijóo, son a da presidenta do Congreso, Ana Pastor Julián, e a do portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy Fraga

As outras opcións posibles para ser o cuarto candidato do PP nunhas autonómicas, tras Albor, Fraga e Feijóo, son a da presidenta do Congreso, Ana Pastor Julián, e a do portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy Fraga. O nome de Pastor estivo sobre a mesa a comezos de 2016, cando tras o afundimento popular nas xerais, no partido temían que Feijóo non se presentase. Mais foi unha falsa alarma. Pastor tiña a favor o seu grao de coñecemento nas sondaxes, pola súa proxección como entón ministra de Fomento. Porén tamén ten o serio problema de non falar en galego e a súa pouca forza interna no partido en Galicia, no que sempre foi parte da cota de Rajoy, quen a través dela si conseguiría manter unha importante influencia na Xunta.

Desde a súa posición de ideólogo e respectado parlamentario Puy tería apoios máis amplos, cunha maior sintonía co antigo sector da boina e co cartel que dá no partido o seu segundo apelido, como sobriño do patrón Manuel Fraga. Mais el sempre negou ter ambicións máis alá da súa posición do Hórreo, o que o levou a rexeitar os ofrecementos de Feijóo para ser conselleiro, o que lle daría unha maior proxección electoral. Xa anunciou que el non pelexaría pola sucesión, o que, aínda que parecía unha forma de descartarse, algúns dos seus afíns interpretaron como que só estaría disposto se é unha posibilidade que lle aparece xa feita.

O salto de Feijóo a Madrid como cabeza de cartel do PP nas próximas lexislativas españolas provocaría que para os populares o mellor sería facer coincidir as galegas coas xerais, para aproveitar o tirón do seu líder

En calquera caso o salto de Feijóo a Madrid como cabeza de cartel do PP nas próximas lexislativas españolas provocaría que para os populares o mellor sería facer coincidir as galegas coas xerais, para aproveitar o tirón do seu líder. Esa opción ten agora o atranco de que non se pode planificar tan ben como cando estaban no Goberno central, o que lles daba o control total dos tempos. Agora terían que se sumar á data que poña Pedro Sánchez, o que tecnicamente non ten complicación ningunha, pero politicamente si. Sería máis complexa aínda unha posible coincidencia das xerais coas municipais, autonómicas de vía lenta e europeas de 2019, pois aí mesturaríase todo, mais se o novo Goberno de España chega ata ese momento temporal, o natural sería que esperase para ver como está o escenario antes de disolver o Congreso.