0 Gardados para despois

A memoria dos meus pasos

A memoria dos meus pasos é unha novela por entregas obra de Carlos Meixide. Durante cada día de agosto de 2017 Praza.gal ofrece un capítulo da historia, que tras a súa publicación en liña terá tamén versión en papel.

18 Agosto 2017

  • XVIII. A persecución

    Ao saír á rúa, recibiume unha bategada fría e cruel. Os gardas de seguridade pisábanme os calcañares e a voz de imbécil do Francisco Pinto non deixaba de dar ordes.

17 Agosto 2017

  • XVII. The Gift

    O Coliseu do Porto evocábame aquela primeira escapada romántica con Paula anos atrás. Daquela foramos a un concerto do Chico Buarque, artista brasileiro ao que adorabamos máis que a nada no mundo. O Chico estivera xenial, debullara unha atrás doutra as músicas que sabiamos de memoria; e nós cantaramos felices e de mans dadas.

16 Agosto 2017

  • XVI. Maus hábitos

    Quedara con Nádia no Maus Hábitos, un local clásico da noite do Porto. Atopábase nun edificio en fronte do Coliseu, no cuarto andar, así que había que subir por un ascensor máis vello cos camiños. Aquilo estaba inzado de modernos. 

15 Agosto 2017

  • XV. Francesinha

    O cuarto de Paula quedara recollido, coa cama feita e un cheiro insoportable a desinfectante. A Tininha fumaba un cigarro e contaba billetes de 50 euros ao pé dunha figura do Santo António. Engadín outra 'nota' á súa colección.

14 Agosto 2017

  • XIV. A praia de Esposende

    'Sei que fuches pola pensión e descubriches a carta que escribín para ti. Xa ves. Algo te quixen, ou non?', dicía a primeira mensaxe.

13 Agosto 2017

  • XIII. Ousmane

    -Sim. Vive aqui- respondeu Filipa confusa. -O problema é que há algum tempo que não sabemos onde anda metida. O home permanecía na porta avergonzado e inquieto, e a mirada escapáballe seguido cara ao interior da vivenda. Quería convencerse por si mesmo de que Paula non estaba dentro...

12 Agosto 2017

  • XII. Vigor primaveral

    Acordei cunha resaca memorable, cegado polo sol radiante que entraba pola xanela do cuarto con inusitado vigor primaveral. Os paxariños agasalláronme cun concerto de rechouchíos dende o peitoril. Asomei para contemplar a vista. O Douro descendía plácido, a Catedral refulxía á esquerda sobre os tellados; da outra beira, as caves do vinho do Porto acollían unha marea interminable de turistas que avanzaban coma formiguiñas...

11 Agosto 2017

  • XI. Correr

    Ao chegar á intersección con Miguel Bombarda, detívose e mirou para cada lado. -Por ali- berrou, e botamos a correr cara á esquerda. A noite era fría, a néboa cada vez máis mesta e a miña cabeza daba voltas coma o tambor dunha lavadora durante o centrifugado

10 Agosto 2017

  • X. O Frida

    Cheguei unha hora tarde. Estaba preparado para aturar o enfado de Filipa, por iso me sorprendeu que rompese a rir en canto crucei a porta. -Que pinta é essa?- preguntou coa bágoa a escaparlle do ollo mentres lle daba un grolo ao seu enésimo margarita.

9 Agosto 2017

  • IX. A carta

    Aquel texto falaba de min e falaba dela, falaba de nós os dous cunha honestidade que me remexeu as entrañas con inusitada violencia. A vella da pensión desapareceu discretamente e deixoume so, sentado na cama, enfrontado a aquela carta nunca enviada que pescudaba ata limites dolorosos no sentido da nosa relación

8 Agosto 2017

  • VIII. A pensión

    A porta retumbou ás miñas costas. A voz choromiqueira do Francisco Pinto berraba do outro lado: -Chamem a polícia, imediatamente! Por que esperam? Posso saber a que propósito são esses risos?

7 Agosto 2017

  • VII. O principiño

    Sentíame mal e ben ao mesmo tempo. Logo do puñazo, as redactoras berraron ao unísono asustadas e dun chimpo correron a xuntarse a carón da vidreira. Miraron para min cunha expresión de medo e curiosidade. Gustaríame explicarlles que eu non era así en absoluto, que aborrecía a violencia...

6 Agosto 2017

  • VI. O monifate

    -Paula? Quem é a Paula? Ah, sim, já percebi pela foto, combinei com ela uma vez ou outra na semana passada. Um caso singular, nunca entendi bem que diabo queria de mim. De qualquer forma, uma mulher atraente para a sua idade, não é?

5 Agosto 2017

  • V. Ti só, ninguén máis

    Saíra o sol. As rúas permanecían molladas pero prestaba baixar a pé, un paseíño para aclarar as ideas. A conversa coa encantadora dependenta da Flâneur confirmárame que Paula tiña un amante

4 Agosto 2017

  • IV. Bendita confusión

    O taxi deixoume á porta da Flâneur. Caían chuzos de punta. A libraría estaba lonxe do centro, nun barrio residencial dende o que se podía enxergar o final da cidade no horizonte. Tiven que correr cara á entrada para me protexer da choiva. O interior recendía a novo, se é que unha libraría pode cheirar a novo. Varias persoas sentadas arredor de pequenas mesas bebían té a grolos pequenos e lían con plácido degoiro.

3 Agosto 2017

  • III. Bicis

    Cheguei pingando ao Largo de São Domingos. O mes de abril sorprendérame en forma de ballón inclemente mentres baixaba pola Rúa das Flores. Procurara protexerme das pancadas de chuvia arrimándome ben ás paredes, pero fora imposible librarme daquela chaparrada que conseguira abrirse paso ata o máis profundo dos meus ósos.

2 Agosto 2017

  • II. Esta plenitude

    A casa de Filipa fora en tempos 'O Diletante', un dos bares preferidos da bohemia portuense; agora, en cambio, era unha casa agochada no labirinto de rúas que descendían por detrás dos Clérigos cara á Ribeira, unha vivenda grande e solleira cun xardín espléndido e vistas ao Douro dende cada un dos seus cuartos.

1 Agosto 2017

28 Xullo 2017

  • 'A memoria dos meus pasos': unha novela de verán, este agosto en Praza.gal

    A nova historia de Carlos Meixide transcorre no Porto e intérnase nunha trama de misterio grotesca, con personaxes "ás marxes da sociedade" tan grotescos como divertidos. Tras a edición por entregas, cada día do mes de agosto en Praza Pública, chegará a versión en papel d'A memoria dos meus pasos