0 Gardados para despois

Mar Sánchez, a vicepresidenta na sombra

Anxo LugildeAnxo Lugilde | @anxoluxilde


Manda máis que calquera dos conselleiros. E se o seu poder se mide polo respecto que lle teñen os que se sentan nos consellos da Xunta o da secretaria xeral de Medios, Mar Sánchez Sierra pode superar o do vicepresidente, Alfonso Rueda. “Mar contrólao todo”, explican fontes populares sobre a relevancia desta coruñesa nada en 1969 e licenciada en Xornalismo pola Universidade de Navarra. “Na práctica ela é a número dous da Xunta desde o comezo, pois ninguén tivo o seu nivel de influencia transversal”, sinala un gran coñecedor de como se moven os fíos de San Caetano. “Cando Alfonso (Rueda) dirixía o partido en Galicia había un contrapeso con Mar, mais desde que está en Pontevedra, penso que xa non é así”, apunta un dirixente popular en referencia aos cambios que houbo en 2016 na estrutura do PP galego. Hai, aínda, unha interpretación máis matizada e seica máis asisada, emitida a partir de moitos lustros de observación da figura de Feijóo: “Mar e Alfonso están en pé de igualdade para Alberto. Todo depende do asunto de que se trate”.

"Contrólao todo", explican fontes populares sobre a relevancia da secretaria xeral de Medios

Desde que nos anos 90 chegou ao gabinete de comunicación da Consellería de Sanidade dirixida por José Manuel Romay Beccaría, a traxectoria de Sánchez Sierra fundiuse coa de Feijóo, xa que coma el marchou a Madrid en 1996, ao Ministerio de Sanidad. Cando en 2000 o agora presidente do Goberno galego pasou á presidencia de Correos, ela asumiu a dirección de comunicación. Despois foi ocupando ese posto en todos os sucesivos destinos do dos Peares, na Consellería de Política Territorial, na executiva do PP e na Xunta, primeiro como directora xeral, por debaixo en teoría de Alfonso Cabaleiro, e xa desde 2013 como secretaria xeral de Medios. Non hai ninguén máis que acompañase a Feijóo nestes máis de vinte anos de éxitos. E crese que se consegue dar o salto a Madrid como substituto de Rajoy, Sánchez Sierra será a primeira persoa en ir con el.

Politicamente Feijóo é un discípulo de Romay, unha de cuxas maiores habilidades foi a de propagandista, aprendida xa nos anos 70 da man de Manuel Fraga. Cando ao chegar á Xunta o de Vilalba lle encargou a pataca quente que era a Consellería de Agricultura tras os salvaxes incendios do tempo do tripartito, mentres puña en marcha o xigantesco dispositivo que existe hoxe, Romay restrinxiu ao máximo posible a información sobre os lumes e converteu a consellería no meirande anunciante nos medios. Despois repetiu o mesmo esquema en Sanidade.

Alén do carácter máis que estratéxico que a comunicación ten para o dos Peares, o outro factor que explica o poder de Sánchez Sierra ten que ver co seu hiperpresidencialismo, maior que o de Fraga

Alén do carácter máis que estratéxico que a comunicación ten para o dos Peares, o outro factor que explica o poder de Sánchez Sierra ten que ver co seu hiperpresidencialismo, maior que o de Fraga. Con conselleiros na súa gran maioría irrelevantes, as grandes liñas fíxaas Feijóo, que gusta de ocuparse dos asuntos principais, o que multiplica o papel da primeira dos seus asesores. A forma de traballar parécese máis á dun sistema presidencial como o norteamericano. E na Ala Oeste de San Caetano, como a da serie de TV, Sánchez Sierra non só fai de C. J. Cregg, a secretaria de prensa, senón tamén, á súa maneira e salvando todas as distancias, de Leo McGarry, o xefe de gabinete. Este posto da Casa Branca equivale ao dun primeiro ministro nun sistema semipresidencial como o francés, se non hai cohabitación, ou ao dun vicepresidente nun parlamentario como o galego.

O 17 de setembro de 2013 interveu na comisión primeira do Parlamento a secretaria xeral de Medios, que respondeu a unha pregunta da deputada do BNG Montserrat Prado sobre a súa política, por mor da discriminación nas axudas públicas ao semanario Sermos Galiza. Aínda que contestou algunha outra cuestión, en ocasións por escrito, Sánchez Sierra ficou bastante fóra do radio de acción da oposición, froito da discreta habilidade da primeira para pasar desapercibida e do despiste da segunda, pois hai deputados que non saben quen é ou só identifican vagamente a súa función. Esa invisibilidade marca unha gran diferenza co principal encargado da propaganda nos gobernos de Fraga, Jesús Pérez Varela, caricaturizado por Xosé Manuel Beiras como “o pequeno Goebbels” e célebre polos seus antecedentes de ultradereita, ou co máis famoso dos que fixeron esa función no bipartito, o xa entón destacado tertuliano Antón Losada.

Sánchez Sierra ficou bastante fóra do radio de acción da oposición, froito da discreta habilidade da primeira para pasar desapercibida e do despiste da segunda, pois hai deputados que non saben quen é ou só identifican vagamente a súa función

O recordo do estilo de Losada, nun goberno que prometía traer o cambio democrático á Xunta, é axitado polos que xustifican as prácticas actuais, para concluír que non son nin moito menos o peor que se viu e que, en calquera caso, están dentro dos parámetros tradicionais da Galicia autonómica, sempre pouco propicios para o exercicio da liberdade de expresión. Mais Losada apenas dirixía a política informativa de tres consellerías sobre un total trece e fíxoo durante dous anos. En troques, Sánchez Sierra, que centraliza a propaganda de todos os departamentos da Xunta, tivo xa nove anos para consolidar o seu modelo de comunicación institucional

“Nunca vin nada igual. Non se publica unha crítica”, constata un veterano do PP. Incluso os que na Xunta critican os métodos da secretaria xeral, eloxian os resultados do seu labor, que se ten intensificado tras a terceira maioría absoluta, seica por interpretar o espectacular resultado electoral do PP de 2016, co 47,6% dos votos, como o dun plebiscito de adhesión ás políticas de Feijóo. Vese ben no sector público. Nesta lexislatura a TVG xa non ten nin un debate político en horario non lectivo, pois só os hai no matinal Bos Días, o que é unha versión adaptada ao presente da práctica de Fraga de poñelos na mañanciña. Só a TVG2 emite os xoves de noite A Crónica dunha Radio Galega na que se reforzaron as opinións favorables á Xunta. Desde 2017 a CRTVG converteuse nunha especie de “ABC falado”, pois os profesionais e comentaristas deste xornal, ou saídos del, controlan a información política, malia a posición moi minoritaria no mercado galego dese diario conservador. No sector privado un bo exemplo foi o da vaga de lumes de 2017, cando a maior parte dos medios asumiron as teses de Feijóo sobre un suposto ataque de terrorismo incendiario. Porén, na Secretaría Xeral de Medios aseguran que non se trata ben á Xunta.

Aínda que a oposición non se lembre moito dela, Mar Sánchez acode cada quince días ao Parlamento, para seguir desde a tribuna as preguntas dos portavoces ao seu xefe. A diferenza dos seus homólogos dos outros partidos, ela adoita tomar café na sala de prensa cos xornalistas, o que aproveita para indagar e comentar como van enfocar a sesión. Mais o momento decisivo para os profesionais que se dedican á información política en Galicia chega no Nadal, cando a secretaria xeral envía polo móbil unha mensaxe na que invoca á protección do neno Xesús. Quen a deixa de recibir sabe así que caeu en desgraza. Aínda que sexa individualmente para cada interesado, a mensaxe supón un exercicio de transparencia en relación coa lista de xornalistas mal vistos.

Catalá, un ministro madrileño de Sanxenxo

Rafael Catalá “veranea desde hai moitos anos en Sanxenxo”, dixo Feijóo o ano pasado no acto do PP da Carballeira de San Xusto para destacar as ligazóns con Galicia deste madrileño, ministro de Xustiza, que xa empezou a traballar con Mariano Rajoy nos gobernos de Aznar para ser logo secretario de Estado con Ana Pastor, antes do asumir a súa actual carteira, o que lle da unha dobre relación co accidente de Angrois e a súa investigación. Reprobado polo Congreso e coa súa dimisión pedida por todas as asociacións xudiciais, Catalá aparece como unha incorporación recente e chegada de fóra ao círculo de confianza do presidente de Goberno, incluso territorialmente.

 

 

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.

En Marea está atrapada no seu retrovisor

Anxo Lugilde | @anxoluxilde

Se o PP chega a sacar en 2016 un escano menos por provincia, sen que variase a correlación de forzas no campo progresista, tería a presidencia da Xunta unha formación, En Marea (EM), que se atopa nestes intres ensarillada nun suicida conflito fratricida por mor do xeito no que unha das súas deputadas se identificou ante a policía local de Santiago. Foi na noite do sábado 17 de marzo, cando os axentes interviñan tras o aviso de que había mozos rompendo retrovisores de coches aparcados, precisamente, preto do Parlamento. Visto agora, e tras a clara vitoria de Feijóo en 2016, semella imposible pensar nun goberno encabezado por EM. Mais a tendencia das municipais e xerais de 2015, estas últimas celebradas só nove meses antes das autonómicas, ía nesa dirección, como ben viu o presidente da Xunta que se tomou uns meses para decidir se intentaba recuncar, ata que chegou á conclusión que todo era unha miraxe e que en fronte del seguía sen haber nada máis que a nada.

O problema de En Marea non é se Paula Quinteiro debería dimitir por un uso indebido da súa condición de parlamentaria, en coherencia coa máxima esixencia ética que vendían Podemos, partido ao que pertence esta deputada dos Anticapitalistas, e a propia EM. Era desde o principio a saída máis natural e tamén a mellor para estas forzas políticas e para a propia afectada, fronte ao inesgotable folletín que agora vai seguir coa convocatoria da discutida consulta ás bases. Mais os defensores da súa continuidade si levan razón en que segue a haber moita escuridade sobre o acontecido e en que a demanda de dimisión estaba internamente impulsada polo medo á aparición dun suposto vídeo esclarecedor do que momento nada se sabe. Tamén é lexítima a queixa dos partidarios de Quinteiro sobre a esaxeración na que estivo envolto o caso desde o principio.

A polémica alimentárona os que non lle deron esa mesma relevancia a escándalos como os de Paula Prado ou o de Baltar II

A polémica alimentárona os que non lle deron esa mesma relevancia a outros escándalos dos últimos anos como os de Paula Prado, a entón portavoz do PP e aínda deputada autonómica, gravada dicindo que Vendex, a empresa da operación Pokémon, facía uns “regalos de la hostia”, ou o de Baltar II, tamén  gravado na presidencia da Deputación de Ourense recoñecendo que lle prometera un traballo nesa institución a unha muller a cambio dunha relación sexual. Mais cos asuntos de Prado e Baltar II hai outro factor diferencial, o de que non apareceron destacadas voces do seu partido pedindo a súa dimisión, como si sucedeu no de Quinteiro con Xosé Manuel Beiras e a propia dirección de En Marea. Nesta última posición xorde un dos grandes paradoxos desta historia, pois esa demanda da renuncia de Quinteiro enmárcase nunha cruzada en defensa da ética por parte, precisamente, de Cerna, un partido que se desenvolveu na pasada lexislatura autonómica a partir do transfuguismo da deputada Chelo Martínez, que abandonou o grupo da Alternativa Galega de Esquerda (AGE), a antecesora de EM, e que agora senta na executiva dunha En Marea atrapada no círculo vicioso do seu retrovisor.

O problema de En Marea non é se Paula Quinteiro debería dimitir, nin sequera a cuestión central está xa en que nacese da alianza dunha póla do nacionalismo galego con forzas de ámbito español como Podemos e Esquerda Unida; é o esgotador sarillo interno

O principal problema de En Marea é ela mesma. Nin tan sequera a cuestión central está xa en que nacese desa alianza contra natura que supón a colaboración entre unha póla do nacionalismo galego con forzas de ámbito español como Podemos e Esquerda Unida, por máis conflitivo que demostrase ser ese xuntoiro. A patoloxía principal reside na súa desfeita interna, cun portavoz parlamentario, o xuíz en excedencia Luís Villares, que, como se viu no caso Quinteiro, só conta co apoio doutros dous deputados, mentres ten en contra unha maioría de once. Villares perdeu xa hai moito tempo a confianza dos que o escolleron como candidato, como a Marea Atlántica, a maioría de Anova, Podemos e Esquerda Unida. Só conta en ocasións puntuais co aval de Xosé Manuel Beiras, o que ten moito a ver cos movementos subterráneos de Cerna, ese partido dirixido polo antigo afinador do piano electoral beirista Mario López Rico.

O apoio de Cerna e dunha parte de Anova permitiu a Villares facerse o ano pasado con outro cargo, o de portavoz de En Marea, a pesar da oposición dos antigos promotores da súa candidatura, que fracasaron no verán no intento de descabalgalo, porque Podemos e Esquerda Unida, contrarios á existencia de EM como partido, negáronse a participar na asemblea plenaria. Agora entre as ringleiras dos críticos con Villares fálase dun novo intento de recuperar o control da organización, para o que, se queren contar cos de Pablo Iglesias, terían que aceptar a conversión de En Marea nunha coalición como era AGE, o que obrigaría a Anova e as mareas locais a renunciar á que foi a bandeira do tormentoso proceso preelectoral das autonómicas e reforzaría os argumentos do portavoz e os seus fieis en defensa do proxecto unitario. É o esgotador sarillo do retrovisor.