0 Gardados para despois

As responsabilidades políticas seguen nos xulgados e a oposición, no limbo

Anxo LugildeAnxo Lugilde | @anxoluxilde


O Tribunal Supremo (TS) decidirá se a Valedora do Pobo pode seguir no cargo despois de facer o que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) considerou unha cacicada. Trátase da tradución á linguaxe coloquial das expresións xurídicas de “desviación de poder” e “arbitrariedade” que segundo a máxima instancia xudicial galega concorreron na designación por parte da titular do cargo, Milagros Otero Parga, da súa amiga e filla do seu mestre académico, María Puy Fraga, como xefa de administración desta institución, unha das de maior rango da estrutura autonómica e encargada, precisamente, de velar pola defensa fronte ás administracións dos dereitos e liberdades dos cidadáns, incluídos os dos outros aspirantes a esa praza.

O Tribunal Supremo decidirá se a Valedora do Pobo pode seguir no cargo mentres Feijóo continúa deixando as responsabilidades políticas en mans dos tribunais e a oposición acepta a Paula Prado como interlocutora neste eido

A aposta de Feijóo de trasladar ao TS a resolución sobre o futuro de Otero Parga, en función de como resolva o recurso contra a sentenza do TSXG, supón a confirmación de que nada cambiou na Xunta no que atinxe ás responsabilidades políticas ante a corrupción despois da moción de censura que derribou a Rajoy, filla das condenas da Gürtel, nin tras a dimisión do ministro Màxim Huerta o mesmo día que estoupou o escándalo das súas irregularidades fiscais. Nada mudou neste eido, como tampouco no da oposición, que, aínda que seica agora si o intenta un pouco, segue sen espertar do que xa vai para unha década durmindo no pazo do Hórreo ante o Goberno de Feijóo, sen que se noten as vitaminas que lle dá ao centro-esquerda o gabinete de Sánchez en España, nin o en evidencia que ficou o presidente da Xunta co seu frustrado proxecto de suceder a Rajoy.

Esa posición da oposición no limbo é o segundo elemento destacado que deixou o debate do pasado martes no Parlamento da proposta de En Marea, PSdeG e BNG para destituír a Milagros Otero como Valedora do Pobo, que o PP rexeitou á espera do que dite o TS. A iniciativa, promovida inmediatamente despois de que se coñecese a sentenza que anulaba a praza de María Puy Fraga, sobriña do expresidente da Xunta e fundador do PP e irmá do portavoz parlamentario popular, amosa o que semella ser un intento de espertar, de poñer fin á sensación de orfandade que sente polo menos unha parte significativa dese 45,2% dos votantes que apoiou o centro-esquerda nas eleccións de 2016 e que asiste abraiada ao espectáculo continuado de que Feijóo aplique o seu rolo, como se representase el só case o 100% e non o 47,6% dos sufraxios sen que apenas se escoite algún laio, en tempos de abafante control informativo.

A oposición consentiu, sen sequera unha protesta, participar nun debate sobre as responsabilidades políticas derivadas da corrupción coa persoa que mellor encarna no Parlamento a súa negación, a deputada do PP Paula Prado del Río

Pero a tentativa ficou niso e pouco máis, porque a oposición aceptou, sen sequera unha protesta, participar nun debate sobre as responsabilidades políticas derivadas da corrupción coa persoa que mellor encarna no Parlamento de Galicia a súa negación, a deputada do Partido Popular Paula Prado del Río. Autora da frase de que Vendex, unha das principais empresas da trama corrupta da Operación Pokémon, “sin hacer nada, hace un regalo de la hostia”, Prado librouse da imputación que tiña grazas á súa condición de aforada, pois o TSXG arquivou o caso, mentres que aínda estaría aberto se continuase no xulgado de Lugo no que correspondía. Iso ocorría mentres o PP de Feijóo consideraba tan negativos os aforamentos que ata anunciara unha irrealizable reforma do Estatuto de Autonomía para eliminalos. Mais iso non é o relevante, senón que as responsabilidades políticas obrigaban a Paula Prado a deixar a vida institucional, tras ser gravadas frases súas que amosaban unha carencia dos valores éticos esixibles para representar a cidadanía nunha democracia avanzada. Naquel momento era portavoz do PPdeG, cargo que deixou un tempo despois, substituída por un Miguel Tellado que puxo en valor o seu traballo, xa que Prado era moito máis eficaz no seu papel de castigar a oposición. Pasou ao Senado en 2015 e volveu ao Parlamento galego en 2016, no que segue actuar como voceira popular nos asuntos da área de Presidencia.

A oposición nos seus escanos na constitución da Cámara nesta lexislatura [Parlamento de Galicia]

Que tería pasado se En Marea fose representada no debate sobre a destitución de Milagros Otero pola outra Paula, Quinteiro, a deputada que apelou á súa condición de parlamentaria nunha liorta nocturna coa policía?

Que tería pasado se En Marea fose representada no debate sobre a destitución de Milagros Otero pola outra Paula, Quinteiro? Trátase da deputada que apelou á súa condición de parlamentaria nunha liorta nocturna coa policía e que, aplicando o nivel de esixencia ética que di ter o seu partido, Podemos, debería deixar a Cámara, como reclama a dirección de En Marea, afín a Luís Villares, e rexeitan a formación morada, a maioría dos deputados e destacados dirixentes deste conglomerado que deslexitimaron a consulta na que as bases pediron a súa renuncia. O PP montaría todo un escándalo, pois esta semana lembrou o caso Quinteiro o mesmo Feijóo que encarga a Paula Prado falar de responsabilidades políticas, a pesar de que o caso da popular acadou unha maior magnitude, tanto polo posto que tiña como polo contido das súas afirmacións e por non haber dúbidas sobre o sucedido, aínda que a gran maioría dos principais medios de comunicación lle dese moita máis importancia ao da representante de Podemos.

A oposición non dixo ren sobre o moito que significaba a presenza de Prado no debate sobre o futuro da Valedora. BNG, PSdeG e En Marea poden aducir que o PP non permitiu que houbese quenda de réplica, mais sabían perfectamente quen ía representar os populares, que falaban de últimos. Os grupos do centro-esquerda seguiron o seu guión como se nada pasase, cunha intervención contundente do xuíz en excedencia Luís Villares, que estaba no seu campo, un suxestivo xogo de palabras do nacionalista Mini Rivas para sinalar que a Valedora actúa como “conseguidora” e un esforzo da socialista Vilán por tentar compensar o pecado orixinal do PSdeG, que en 2015 aceptou a Otero Parga, malia que levaba anos na Radio Galega gabándose de ser do PP.

As posicións do PP adóptaas Feijóo persoalmente, e o que fixo foi manter a liña dos últimos anos, lonxe de cando na oposición facía rodar cabezas: agora deixa todo en mans dos tribunais, como pasou co caso de Baltar II

O feito de que fose Prado a portavoz, como xa o fora cando se tratou o caso de Otero Parga na comisión, amosa tamén que era teatro a suposta intriga sobre a decisión que ía tomar o grupo do PP o martes, antes do pleno, sobre se apoiaba ou non a Valedora, como se os deputados populares tivesen capacidade para fixar unha determinación desta clase. Ese tipo de posicións adóptaas Feijóo persoalmente, aínda que escoitando algúns colaboradores, como poden ser Puy e Rueda. E en realidade o que fixo foi manter a liña dos últimos anos, lonxe de cando na oposición facía rodar cabezas. Agora deixa todo en mans dos tribunais, como pasou co caso de Baltar II, gravado recoñecendo que prometera un posto na deputación en troques dunha relación sexual, e no dos sucesivos alcaldes populares caídos en Santiago.

O Tribunal Supremo non só ten que decidir sobre se acepta o recurso da Valedora contra a sentenza do TSXG, o que está dentro das súas funcións, senón tamén sobre as responsabilidades políticas de Otero Parga, o que non ten nada que ver co seu cometido xudicial. As estatísticas indican que, co novo sistema de casación, é difícil que o TS admita a trámite o recurso e máis aínda que modifique a sentenza na que o TSXG afirma que Otero Parga fixo unha cacicada en favor da súa amiga María Puy Fraga.

O mito de Albor e a habilidade do PPdeG para coidar o seu pasado -> SEGUIR LENDO

Coa túa achega fas posible que sigamos publicando novas coma esta.

O mito de Albor e a habilidade do PPdeG para coidar o seu pasado

O mito de Albor foise construíndo a golpe de homenaxe, presentándoo como o político que converteu Galicia en nacionalidade histórica, status que acadou antes de que el entrase en política, e como se o Partido Galeguista da II República non existise

O mito de Xerardo Fernández Albor foise construíndo nos últimos lustros a golpe de homenaxe, como cando o ano pasado se lle presentaba como o político que converteu Galicia nunha nacionalidade histórica, un status que se acadou antes de que el entrase en política e como se, por exemplo, o Partido Galeguista da II República non existise. A súa condición de primeiro presidente da Xunta e a súa lonxevidade, que lle fixo vivir seis anos máis ca un Fraga que nacera cinco despois, xunto coa súa bonhomía persoal e coidadas maneiras, permitíronlle converterse nun tótem da dereita.

Así transcendeu o papel de figurante electoral do patrón que aínda estaba en Madrid, que desempeñou nas autonómicas de 1981 e 1985, e do seu particular estilo presidencial, posto de manifesto no feito de que non contestase á moción de censura do PSdeG, Coalición Galega, PNG e os tránsfugas populares de Barreiro Rivas, xa que nesas sesións parlamentarias delegou en Mariano Rajoy. A súa condición de mestre de Rajoy, ao que lle aprendeu a arte da resistencia no cargo cando todo se afunde, tamén tivo unha relevante contribución na creación do mito, pois como líder do PP primeiro e presidente do Goberno despois Rajoy non deixou de presidir homenaxes ao seu antigo xefe, que foron facendo unha nova lectura da súa traxectoria.

Barreiro aproveitou de novo agora para continuar reescribindo a súa biografía, mentres a Galicia oficial intenta que se esqueza o seu truculento pasado de vicepresidente da Xunta inhabilitado por prevaricación

Rajoy foi o último vicepresidente de Albor, entre novembro de 1986 e setembro de 1987, neses dez meses nos que segundo afirmou durante a moción de censura viviran “co veleno dentro”, froito da situación de franca minoría na que deixara os populares o transfuguismo de Barreiro Rivas. Como xa fixo hai unhas semanas coa caída de Mariano no Goberno central, Barreiro aproveitou de novo agora para continuar reescribindo a súa biografía, mentres a Galicia oficial intenta que se esqueza o seu truculento pasado de vicepresidente da Xunta inhabilitado por prevaricación e de político que nunha mesma lexislatura foi número dous cun xefe de goberno de AP e outro do PSOE.

Os populares nunca darían os espectáculos do PSdeG na marcha de Touriño, de BNG e En Marea con Beiras ou da UPG con Bautista Álvarez

Mais tanto a veneración a Albor como a volta ao rego de Barreiro reflicten a gran capacidade do PP para coidar con agarimo o seu pasado, deformando se fai falla os padecementos do seu propio partido, baixo o obxectivo de pechar feridas. No marco desa construción dunha tradición e dunha mitoloxía que os alimenta os populares nunca darían os espectáculos dos deputados socialistas non aplaudindo a Touriño o día da súa marcha do Parlamento, do Bloque que non foi quen de buscarlle un sitio a Beiras por moi difícil que o puxera, de En Marea que de novo tampouco o soubo facer e ata a UPG que non deu manexado as saídas de ton do seu patriarca Bautista Álvarez nos seus últimos anos.

O PP mima o seu panteón, no que acaba de situar a Albor presentándoo como un gran estadista e con Barreiro sostendo o seu deturpado relato para consolidar a súa recuperada posición de ideólogo. O centro-esquerda non só debería aprender deles como tratar os seus maiores, senón que tamén debería empezar a facer unha lectura crítica do tripartito de Laxe, un goberno ilexítimo fillo da insaciable ambición de Barreiro. Estaría ben que a efectúen canto antes, agora que xa van trinta anos, pois así seica poderían afrontar despois a do bipartito.