O PPdeG anda outra vez co sacho na man, pero non para sementar nada que dea de comer, senón para botar terra por riba ao que estorba.
Baixo o conto da "despolitización" —ese "cala e non deas guerra" de toda a vida—, o partido montou unha romaría de esperpento pola exposición ‘Castelao. Mirar por Galicia’. Alí, entre cadros que berran verdades, Paula Prado e José López Campos repartíronse os papeis dun romance de cego: ela, como a lazarilla espelida que guía os pasos do engano, e el, rañando o violón da oficialidade, para sentenciarnos que "o autor de Rianxo" non pode ser "a referencia exclusiva dunha ideoloxía concreta".
A escena é puro Valle-Inclán: dous sacristáns de San Caetano pedindo un Castelao de "orgullo compartido", que é a tradución ao galego de que Castelao sexa de todos para que non sexa de ninguén. Queren un santo de nicho, un Castelao de escaiola que non lles faga manchar o tapizado desta autonomía que hoxe amalla como unha sucursal mandada desde Madrid. No fondo, pretenden que aceptemos sen proferir que a nosa vaca siga a ter o pesebre en Galiza e os tetos en Madrid, mentres eles nos venden o leite debullado dun Castelao sen alma nin rebeldía. Ela indica o camiño da desmemoria e el dálle á manivela da mentira, mentres fóra o pobo oínos cantar: "¡Ai, que o mestre non morreu de vello, que o mestre morreu de espanto, asasinado por quen hoxe lle quere poñer o manto!".
Pedir que se despolitice o autor de Sempre en Galiza non é unha habelencia, é unha desvergoña con papel timbrado. Para Castelao, Galicia non era un decorado de buxo para sacar a foto. Galicia era unha nación asoballada que tiña que mandar na súa casa para non acabar no camposanto. E fronte a ela, esa "Hespaña" con H que el debuxou: non unha nai cariñosa, senón unha madrastra, un Estado-cárcere que había que valar de novo para facer unha federación de pobos libres. ¿Con que cara piden "unión" os que mandan agora, herdeiros de quen lle quitou a palabra e o pan, chamándolle "precursor" mentres lle fuxen ao pensamento coma se fose o meigallo?
Castelao non é "de todos" se iso significa darlle a razón a quen hoxe traballa por desfacer o que el argallou. Castelao é de quen asume que a memoria non é un adorno de domingo, é un imperativo ético. O resto é taxidermia de baixo custo
O cumio desta fábrica de embustes alcánzase ao mirarmos de fronte A derradeira lección do mestre. O PP pretende que vexamos aí unha estampa tristiña para os libros de texto, unha cousa sen sal nin pementa para que os nenos vaian de excursión sen preguntar quen disparou. Pero a historia non se borra con goma: nese cadro non hai un accidente de traballo nin un mestre que tivo mala sorte; hai o retrato dun asasinato con todas as da lei.
Nese mestre que xace morto aos pés duns nenos que quedaron sen luz, proxéctase a sombra de homes como Nicanor Villar. O home que non separou o xiz da dignidade civil; redondelán de orixe, mestre e alcalde en Mazaricos. Alí, na terra do Xallas, Nicanor Villar non só ensinou as catro regras: fixo política coa cara descuberta ata que a barbarie o foi buscar para "pasealo" en Caldas de Reis. Matárono por ser parte desa Galicia que Castelao quería erguer e que o fascismo quería ver debaixo dos terróns.
Resulta dunha obscenidade que racha o sentido que os herdeiros do silencio pidan hoxe despolitizar a man que debuxou a Nicanor mentres a parella do esperpento segue co seu romance debaixo do portalón. É a mesma retranca de mal gusto daquel deputado que dicía que San Simón era un balneario de vacacións: negar o sangue para quedar cos ferrados da herdanza. Se en San Simón non se mataba, se o mestre en Mazaricos non tiña ideas e se Castelao era un debuxante despistado, entón a nosa historia é un conto de cego e nós somos parvos de capirote.
Castelao non é "de todos" se iso significa darlle a razón a quen hoxe traballa por desfacer o que el argallou. Castelao é de quen asume que a memoria non é un adorno de domingo, é un imperativo ético. O resto é taxidermia de baixo custo. É querer que A derradeira lección do mestre pareza un cadro de comedor para que o mestre Nicanor non nos dea a tabarra desde a fosa agardando por unha democracia que, polo menos, non teña a desvergoña de chamarlle "concordia" ao tiro na noca.
