Vai como advertencia que esta non é unha análise pormenorizada nin tan sequera unha avaliación crítica, senón unha opinión, azarosa nos seus argumentos e talvez superficial nas hipóteses que a sustentan. Son científico de formación e daquela o construír hipóteses é o meu alimento intelectual básico. Logo se esas hipóteses se converten en teses sólidas ou en experimentos non contrastados é fariña doutro muíño. As análises exhaustivas e as teses que delas se colixen son territorio dos académicos, que teñen as ferramentas e a experiencia necesaria para realizalas. 

Dicía Ginsberg que escribir só consiste en ser un mesmo. E se cadra esa é a característica de estilo que mellor lle acae a Bóveda, en particular cando nos referimos aos diálogos, onde se concentra a esencia do círculo social onde se desenvolve a vida do autor, ese instinto que vai alén das ferramentas canónicas da escrita

E de que vai? Preguntarán ansiosos os que entenden as recensións literarias coma un mero resumo da trama e celebran con entusiasmo que lles digan se é a primeira novela de sexo fluído ou de therians galegos, de ficción futurista ou de detectives salvaxes, ou se cadra, pola recorrencia, dunha avoa que era distinta a todas as demais pois escorrentaba zombies co seu caxato de pau de ameneiro. 

Como sei que non poderían vivir sen que lles contara o tema, recollo o que o mesmo editor di na contracapa: O único máxico que hai na vida de Eleusis é o seu nome, que por outra banda é postizo. A súa existencia transcorre tristemente no pequeno mundo dunha Auria monótona e gris, entre frías relacións familiares, mesquiñas pseudoamizades e escasas perspectivas de futuro. Os seus días carecen de cor, ata que unha enigmática chamada introduce na súa vida un matiz progresivamente maior de incerteza, suspense e quizais esperanza. Así irá achegándose aos portais do misterio, onde descubrirá un segredo que podería rematar para sempre co seu pequeno mundo…, quizais, dun xeito máis literal do que lle gustaría.

Hai no escritor auriense unha vontade de estilo e persistencia no empeño que ben merece ser considerada, e iso é de agradecer. Así, Bóveda vai contar a súa versión da epopea da realidade no triste mundo que lle/nos tocou vivir, a el e a Eleusis, enténdase

Pasado o trámite do tema, direilles que son fanático das enumeracións heteróclitas onde se mesturan sen aparente orde (case sempre seguindo unha orde musical, reparen) seres, obxectos ou conceptos diversos (case sempre tendo en común o campo semántico). Recoméndolles aquí un repaso ás series televisivas que aparece na páxina 98 ou as varias descricións non canónicas que van aquí e alá e aportan unha frescura extra ao conxunto. 

Dicía Ginsberg que escribir só consiste en ser un mesmo. E se cadra esa é a característica de estilo que mellor lle acae a Bóveda, en particular cando nos referimos aos diálogos, onde se concentra a esencia do círculo social onde se desenvolve a vida do autor, ese instinto que vai alén das ferramentas canónicas da escrita. 

Hai no escritor auriense unha vontade de estilo e persistencia no empeño que ben merece ser considerada, e iso é de agradecer. Así, Bóveda vai contar a súa versión da epopea da realidade no triste mundo que lle/nos tocou vivir, a el e a Eleusis, enténdase.

‘As portas condenadas’ fixo que rescatara eu da memoria entrópica (ese desorde magnífico que nos habita) un conto de Julio Cortázar ‘Instrucciones para John Howell’, parte do volume ‘Todos los fuegos el fuego’, onde un espectador dunha obra de teatro describe o seu anoxo polo visto no primeiro acto e, daquela, no entreacto, é cominado a seguir a un par de homes entre bambolinas. Unha vez seducido, recibe unha serie de instrucións de como debe actuar para expor a súa posición e dar réplica os actores da obra que non lle gusta. Maquíllano, póñenlle unha perruca e empúrrano ao escenario. A situación complícase, mais non é cuestión que lles conte o conto, senón que o lean. A semellanza non está nin na trama nin no tema, senón que se detén no feito da manipulación da personalidade do protagonista. Este é asunto de actualidade pois vivimos inseridos na cultura ou máis ben debería dicir na guerra da manipulación do individuo. 

‘As portas condenadas’ fixo que rescatara eu da memoria entrópica (ese desorde magnífico que nos habita) un conto de Julio Cortázar ‘Instrucciones para John Howell’, parte do volume ‘Todos los fuegos el fuego’

A semellanza entre a novela de Bóveda e o conto de Cortázar, está pois, no fluír dos despropósitos onde os protagonistas de ambas pezas literarias son manipulados e, quizás nun intre de lucidez, confrontan cos membros dunha compañía de casting (no caso da novela de Bóveda) ou dunha compañía de teatro (no caso de Cortázar). Isto non quere dicir, como podería un estar tentado a escribir: xa todo está escrito, ou pensado ou falado. En absoluto, como tamén sostiña Cortázar (do que Bóveda confesa ser lector atento), neste mundo hai varios mundos, unhas veces oitenta, de aí que para homenaxear ao seu estimado Verne, escribira ‘La vuelta al día en ochenta mundos’, e outras aínda pode que estes mundos fosen cinco e esta tarde cento vinte, ninguén pode saber cantos mundos hai nun cronopio ou nun poeta. Todo isto para chegar á conclusión de que Bóveda é un auténtico cronopio, por tanto imprevisíbel e consecuentemente anovador (nunca produce o que se espera, a súa prosa está inzada de camiños), arriscado e afouto, características todas tres de alguén que considera a escrita como unha aventura persoal e colectiva. 

Como acontece en toda a súa obra, Bóveda consegue a multiplicidade de mundos ao facer unha abordaxe da realidade dende un punto de vista moi particular, ás veces aínda dende puntos de vista diversos, mais sempre guiados polo azar e polo xogo, de espellos mais tamén de planos narrativos.

A semellanza entre a novela de Bóveda e o conto de Cortázar, está pois, no fluír dos despropósitos onde os protagonistas de ambas pezas literarias son manipulados

Bóveda, coma varios outros autores nestes momentos de penuria editorial e de ansiedades diversas, persiste no empeño de publicar un libro cada pouco, levado, talvez, por esa angustia que nos entra aos creadores por contar todo o que nos pasa pola cabeciña, mais tamén por procurar o recoñecemento que consideramos que nos é debido e que non chega. Iso pásalle a todos os artistas, sexan pintores ou cineastas, músicos ou arquitectos. Dígoo por experiencia do que, dende sempre, procurou un territorio independente e propio, un lugar no mundo no que poder sentir que o que escribe resulta coherente co que pensa ou quere. Xa entenden o que antes dixen, instinto e risco, afouteza e renovación (comezando por un propio). 

Xa saben que non recomendo lecturas, pois cada unha é unha aventura diferente con innúmeras variábeis, que non sempre se poden medir. Só conto o que sinto despois dunha lectura, ás veces coincido con outros analistas e outras non, mais iso ten que ver co punto de vista, co estado de ánimo e cos moitos mundos que habitan neste, unindo aquí o razoamento con Cortázar e Verne. Saín o palco e falei, mais o contrario que John Howell sen recibir instrucións.

Sexan felices e gocen da exploración.