De cando en vez, un cheiro a retrete ascende dos sumidoiros do poder para lembrarnos que non todo o que reloce é ouro. Baixo o ritual do día das votacións e o baile das siglas, latexa unha armazón moito máis profana que denominamos o "Estado profundo"

De cando en vez, un cheiro a retrete ascende dos sumidoiros do poder para lembrarnos que non todo o que reloce é ouro. Baixo o ritual do día das votacións e o baile das siglas, a cidadanía habita unha caverna onde latexa unha armazón moito máis profana que denominamos o "Estado profundo". Esta estrutura funciona como a maquinaria que sostén as figuras fronte ao lume para que nós (como os prisioneiros de Platón, encadeados á pantalla e á rutina) tomemos as sombras por verdades absolutas.

Non se trata dunha conxura de meigas, trasgos e curuxas nun soto escuro, senón dunha "meritocracia de apelidos" e intereses: unha rede de seguridade para elites que comparten colexios, veráns e unha mesma visión do mundo onde calquera cambio é visto como unha ameaza á civilización. Este sistema aséntase sobre unha trepia de ferro deseñada para que a pota do poder nunca envorque e para que o prisioneiro nunca xire a cabeza cara á orixe do engano.

A primeira pata: Unha Xustiza de clase e aristocrática

A primeira pata desta trepia, a Xustiza, maniféstase nunha cúpula xudicial que non necesita conspirar; abástalle coa súa propia homoxeneidade sociolóxica. Na pedagoxía de Platón, eles son os encargados de portar as figuras que enganan ao pobo, pero actúan dende unha posición particular: a de quen se sente unha aristocracia por riba do común dos mortais.

Cando o acceso á carreira é un filtro económico inasumible para a maioría, o resultado é un corpo que non prevarica por maldade, senón por un instinto de clase profundamente arraigado: senten que "salvan a nación" mentres aplican o lawfare. Hoxe (tras cincuenta anos de democracia) o grupo progresista apenas representa un 8% do total, unha descompensación que permite a "pena de banquiño" activada por arietes como Hazte Oír ou Manos Limpias.

O proceso convértese así no castigo, como demostran os calvarios de Victoria Rosell e Mónica Oltra, ou a causa contra Begoña Gómez baseada en recortes de prensa. O búnker proxecta estas sombras para que a mancha non saia co lavado. Pero a aristocracia tamén usa o seu mazo para descabezar a representación democrática, como aconteceu con Isa Serra ou Alberto Rodríguez (expulsado do Congreso por unha sentenza sen probas físicas); ou para encerrar a fantasía mesma, como o kafkiano caso dos titiriteiros de Madrid.

O caso de Pablo Hasél pecha o círculo: a man dura da lei cae sobre o rapero mentres a impunidade viaxa en iate. Para esta aristocracia, o prisioneiro que canta a verdade fóra do guión é a maior ameaza para a cova.

A "Policía Patriótica" e o IBEX 35: Os gardiáns do Réxime

O segundo apoio é a "Policía Patriótica", esa estrutura paralela que medrou á sombra do control democrático dende a semente do BVE (o Batallón Vasco Español, organización terrorista parapolicial da Transición) e o GAL. Baixo o mando de figuras como Eugenio Pino e o "mestre de cerimonias" Villarejo, a seguridade desviouse para cociñar probas falsas. Son os fabricantes de obxectos deformes deseñados para desviar a atención dos prisioneiros. É a proba de que o Estado, cando se sente impune, protexe ao Réxime de si mesmo.

Finalmente, o IBEX 35 completa a trepia: o poder económico captura o BOE mediante portas xiratorias que a lei permite con desvergonza. Non hai pactos secretos, senón ex-presidentes e ex ministros aterrando en consellos de administración de enerxéticas e tecnolóxicas, mentres a banca aínda garda o rescate de 60.000 millóns e a man dura da lei cae sobre o desafiuzado.

A "lavandaría do ruído": De bulos a buscadores de ovnis

Para que este lixo sexa dixerible, precísase unha estratexia que embace a realidade. O proceso comeza cun bulo fabricado por axitadores como Javier Negre ou Alvise Pérez. A continuación, chega a amplificación a través de portais como OK Diario ou Vozpópuli, que hiperbolizan ameazas como a okupación ou o independentismo para que a sensación de caos supere á realidade dos datos.

A sofisticación dáselle en programas como Horizonte, de Iker Jiménez, transformando a incerteza en teoría da conspiración. Aquí a maquinaria faise risible pero implacable: nunha mesa onde se sentan ex-policías, ex-espías e buscadores de ovnis, a realidade fúndese coa fantasía para darlle un verniz de misterio ao odio e á mentira. O verniz de seriedade final póñeno as mesas matinais de Antonio Ferreras, Ana Rosa Quintana ou Susanna Griso, que actúan como o eco da caverna, inxectando esa alarma directamente na cociña de cada casa.

O caso Galicia: O réxime do silencio e o repartimento do papel

En Galicia, pola contra, a trepia non busca o ruído, senón o silencio e a anestesia mediante un regadío económico dirixido dende a Xunta. O sistema funciona como as cadeas de Platón, garantindo a inmobilidade, sosténdose sobre un oligopolio do gasto onde a publicidade institucional funciona como unha chave de paso: La Voz de Galicia absorbe case a metade dos fondos, mentres o resto do papel tradicional confórmase coas faragullas para garantir a estabilidade e o silencio dos críticos.

Este monocultivo informativo provoca portadas calcadas que asfaltan a realidade cun "folclore en supositorios" (a base de verbenas para tapar o espolio eólico e o desmantelamento sanitario). A CRTVG, tras máis de 400 semanas de Venres Negros, é o laboratorio onde o "sentidiño" submiso é a mordaza perfecta; unha venda que impide ver o que acontece fóra, á luz do sol.

Resistencia: O metal tamén fatiga

Esta estrutura comete o erro de confundir a hexemonía coa invulnerabilidade. Aínda así, o metal tamén fatiga. A existencia de fendas que non puideron ser seladas demostra que o búnker require de mantemento constante. A integridade dun xuíz como José Castro ou o traballo de medios como Praza Pública son os síntomas de que a maquinaria non é infalible.