OpenAI deixou un grupo de vinte crianzas famentas cunha torta de chocolate de cinco pisos a carón dunha fonte de xudías verdes e brécol cocido e díxolles: Podedes comer toda a verdura que queirades pero non probedes a torta e non me mintades cando vos pregunte. Dúas horas máis tarde volveu e descubríu que a torta desaparecera, quitado os restos de chocolate que emboutaban os morros dos cativos. OpenAI sacou un comunicado revelando que, pese a ter instrucións específicas de que non deberían tocar o doce nin facer trampas, os infantes, por iniciativa propia, desobedeceran e rebeláranse. Todos os medios do mundo pregoaron abraiados o descubrimento científico sen parangón.

*

Nun titular de prensa con eco universal atribúeselle a un enxeñeiro demisionario de Anthropic que a IA nos vai extinguir a todos e todas aí polo ano 2030. Daquela, reformo a cociña ou xa non paga a pena? E os atletas a prepararse para os xogos olímpicos que? A autovía de Compostela a Lugo, rematámola ou non? A grande novela galega... non vai dar tempo a escribila ou! E os bancos? Como seguen concedendo hipotecas a 30 anos? E as entradas que merquei para o Primavera Sound do 31 para protexerme das subas? Iso si que mete medo, os prezos dinámicos.

* 

A privacidade retocada que exhibimos na ciberesfera é o sacrificio humano que lle ofrecemos ao dragón para que non nos leve a nós.

*

A IA é o relato ideolóxico presente para vender a explotación de toda a vida.

* 

OpenAI afirma que vén de resolver un dos problemas matemáticos do milenio. Hai quen lle reprocha terse aproveitado de investigacións previas de científicos que traballaban para o competidor Anthropic. Non o sabemos, non só pola complexidade do asunto senón porque o proceso non se fixo público. Temos a declaración do achado e máis nada. A reserva das probas obedecería a non darlles pistas ás empresas rivais. É coma se eu afirmo ter descuberto a cura do cancro de pulmón ofrecendo a fórmula X+E+S= C. Cando me pidan explicacións direi que “X” representa unha boa herdanza xenética, “E” un estilo de vida e alimentación axeitada, “S” un chisco de sorte e “C” sería a curación. Creo que a fórmula é infalíbel.

Os mal pensados dirán que se trata de aquecer o ambiente para evitar a desbandada dos investidores ou animar unha saída a Bolsa. 

*

A evolución tecnolóxica, como a biolóxica, é empírica e impredicíbel, un modelo de proba-erro escalado no tempo e en contextos diversos, disposto a modificar o rumbo espontaneamente cando as circunstancias o aconsellan. A teoría sóbralle, ou vén despois.

Os avances tecnolóxicos de Silicon Valley seguen ese patrón nas fases de desenvolvemento inicial pero os seus xefes abandónano na fase de implantación. A comercialización dos produtos e servizos vai na dirección oposta: ocultismo, profecías e promesas de rendibilidade, o obxectivo é construír e consolidar unha posición de poder e impoñer discursos que o lexitimen. O resultado é unha merma da innovación propia, substituída pola absorción económica de startups onde o patrón empírico e a evolución natural se manteñen: a última vez que o xenio Mark Zuckerberg quixo inventar algo saíulle o Metaverso, e deixou 160.000 millóns no sitio. 

O oligopolio aristocrático de Silicon Valley é un atranco para a evolución tecnolóxica aberta. Se a nós nos falta forza ou valor para quitar do medio eses creacionistas, confiemos na selección natural.

*

A intelixencia artificial non produce xogadores de fútbol senón xogadores do FIFA. Poñede os máis frikis no videoxogo sobre un campo de herba cun balón. Que espectáculo.

*

Ás persoas que van sendo empurradas á subsidiariedade persoal, social e laboral con respecto ás máquinas, é lóxico que as máquinas lles parezan superiores, intelixentes e... guapas!

* 

Para un investidor bursátil, unha empresa inestábel que factura cen millóns pode perfectamente ser máis atractiva que outra que facture un billón e teña o monopolio dun ben ou un servizo. O motivo é que a segunda, máis poderosa, satura a capacidade de expansión e non pode prometer unha porcentaxe alta de crecemento no valor das súas accións. O investidor que busca solidez pode optar por ela pero o que busca rendibilidade alta e inmediata, o especulador, preferirá a aposta cativa. Isto é máis certo na actualidade que en fases anteriores do capitalismo. O turbocapitalismo, asentado na manipulación tecnolóxica dos mercados ao nanosegundo, a información privilexiada e a capacidade para dirixir a percepción das expectativas e influír na implementación de políticas e regulacións vantaxosas, fai que as razzias especuladoras caneen os riscos e se volvan máis atraíntes. Como en toda estafa piramidal, visten o disfraz do flautista de Hamelin, seducen o capital ansioso de réditos a base de euforia, márketing e medo a ficar fóra, extraen o beneficio, ocúltano e acumúlano.

Un problema derivado é que as compañías sólidas con dificultade para seguir medrando, asustadas pola perspectiva de que os accionistas abandonen o barco, sucumban á tentación da especulación, fenómeno que explica o fomento da burbulla da IA como vía para convencernos de que non tocaron teito.

*

Segundo múltiples estudos de universidades americanas os mozos e mozas prefiren a literatura elaborada con IA á que non o é. En primeiro lugar non identifican cal é cal pero ao facerlles ler textos de ambas, decántanse polo algoritmo, máis claro e mellor estruturado, o que lle permite ser asimilado con menos esforzo. Unha das consecuencias do éxito da literatura de chatbot será que os autores reais tenderán a imitala. A partir de aí aplicará o dito de que entre o orixinal e a copia, a xente elixe o orixinal, que, por arte de birli-birloque, resultará ser o da intelixencia artificial.