Que nos deixen en paz cos nosos caldos; ao cabo, a vida son catro días, e os que perden o tempo temendo o pracer o único que conseguen é facerlles a agonía eterna aos demais. Un trago pola historia, e que os puritanos bailen cos seus iogures desnatados nunha festa sen música

Os sumerios xa deixaban constancia en táboas de arxila de que a mellor maneira de negociar un prezo para o trigo era cunha boa cantidade de caldo correndo polas mesas, demostrando que a historia da civilización non comeza coa invención do ábaco, senón coa bendita descuberta de que a uva fermentada axuda a soportar ao veciño. Se a historia do viño tivo un padriño á altura do desvarío, ese foi Dionisos, o deus que inventou a ledicia antes de que os ministerios de sanidade puxesen prezos ás multas. Os gregos non entendían a filosofía sentados nunha banqueta ríxida analizando o ser e a nada en seco; precisaban do líquido rubí para que Platón e Sócrates desataran a lingua nos seus simposios, ben convencidos de que a verdade non se atopa no fondo dun pozo de auga cristalina, senón nas brumas festivas dunha crátera.

Despois viñeron os romanos, que esparexeron cepas dende o Rin ata as nosas rías coma quen reparte folletos das Testemuñas de Xehová. A terra asumiu o envorco con naturalidade, e se a Antigüidade puxo a viña, foi na Idade Media onde os nosos propios mosteiros (agochados entre os bancais heroicos da Ribeira Sacra e os valados de pedra do Ribeiro) perfeccionaron a alquimia de gardar a beberaxe nos lagares, trazando as primeiras rutas dunha cultura vitivinícola fondamente arraigada na nosa xeografía. Aquela andaina secular, enriquecida séculos despois polas rutas comerciais cos portos do norte de Europa e a resistencia das cepas fronte aos embates da modernización agraria, atoparía refuxio nos humildes furanchos, onde o albariño e o tinto do país furan o peito da soidade con barullo de cunca e banqueta de madeira.

A Igrexa, sempre atenta aos rendementos espirituais, viu claro o choio cando decidiu que o sangue de Cristo fose nin máis nin menos que un bo viño, inventando a transubstanciación para que comungar fose un pracer obrigatorio e non un castigo. Unha manobra teolóxica perfecta que ningún técnico en hixiene nutricional se atrevería a desbaratar sen incorrer en pecado mortal.

Os novos inquisidores da saúde eterna pretenden meternos nun corredor aséptico onde todo o que sabe ben é delito sanitario: o xantar, o beber, o sexo. A cruzada destes novos xerentes do benestar non vai só contra o viño, senón contra calquera manifestación do pracer mundano e carnal, somete cada recuncho da nosa vida aos mesmos baremos de control preventivo e produtividade cega

Hoxe, os novos inquisidores da saúde eterna pretenden meternos nun corredor aséptico onde todo o que sabe ben é delito sanitario: o xantar, o beber, o sexo. A cruzada destes novos xerentes do benestar non vai só contra o viño, senón contra calquera manifestación do pracer mundano e carnal, somete cada recuncho da nosa vida aos mesmos baremos de control preventivo e produtividade cega. Queren reducirnos a un Excel de risas racionadas, un gran libro de contas onde a alegría, a sobremesa longa e o brinde compartido son penalizados como desviacións estatísticas por unha burocracia que pretende cuantificar cada gramo de felicidade para adaptalo aos seus protocolos asépticos.

Mentres os burócratas europeos da hixiene moral deseñan campañas para postergar o viño e prohibir a súa pegada coma se dunha nova lei seca se tratase, a auténtica trampa queda ao descuberto. Mentres o sono dixital, e a hiper-rutina do teletraballo, illan ao individuo nunha caverna de pantallas e algoritmos deseñados para converternos en ovellas dóciles, o caldo tradicional e analóxico mantén unha incómoda autonomía. Non o perseguen só por calorías, senón porque a improdutividade da sobremesa longa, a palabra sen filtro, a retranca e o encontro físico son o único acto de verdadeira resistencia política contra a alienación contemporánea; un espazo que ningún panel de optimización pode contabilizar.

Por suposto que ninguén defende o exceso cego, senón esa cultura do comensalismo que nos salva da deshumanización. Coma dicía o noso inmortal don Álvaro Cunqueiro, que ben merecería presidir calquera servizo de urxencias con cunca en man, a gula ben entendida é unha forma superior de filosofía. Cómpre xa ir abrindo os ollos ante tanta comedia actuarial: dende cando os tecnócratas teñen a patente de corso para decidir que é bo e que é malo para vivir? Ignoran que neste país hai moitos máis mortos a consecuencia do suicidio e da soidade asfixiante que do viño compartido, e que unha cousa é o brinde entre amigos e outra moi distinta son as lacras reais que nos esnaquizan por dentro, mentres os censores miran para outro lado. Que nos deixen en paz cos nosos caldos; ao cabo, a vida son catro días, e os que perden o tempo temendo o pracer o único que conseguen é facerlles a agonía eterna aos demais. Un trago pola historia, e que os puritanos bailen cos seus iogures desnatados nunha festa sen música.