Luns, 28 de abril de 2021.

Soa o despertador ás 06:00. Uxía érguese cedo para ir a traballar, pois ten a sorte de gozar este mes dun contrato de 48 horas (que sempre é algunha máis) á semana por 600 euros. Lembra cando ser mileurista era cousa case de pobres, pero que lle imos facer... agora non hai outra cousa, e sempre é mellor a explotación que non ter para comer. Deixa preparado o almorzo para o pequeno Anxo: cereais, un vaso de leite e unha mazá da sección “budget” do hipermercado. Mira o calendario do comedor do seu neno, onde o pallaso máis famoso da escola sinala cun sorriso o menú de hoxe: “macburguesa” con queixo cheddar e nuggets de polo. Xa é a segunda vez no que va de mes que teñen hamburguesa para comer, pensa Uxía mentres sae disparada da casa e colle o coche para ir á outra punta da cidade. Son as 07:00 e vai chegar tarde ao chollo. Terá que correr e saltarse un par de semáforos. Os despidos están á orde do día.

Concha ve saír o coche de Uxía; non chegou a tempo para desexarlle á súa filla un bo día. Sube ao piso, entra e recolle un pouco a casa antes de espertar a Anxo ás 08:00.

- Avoa, por que agora sempre me levas ti ao cole?

- Pois porque a túa nai ten que traballar e o teu pai tamén.

- E cando vén papá? Bótoo moito de menos...

A Concha cústalle aguantar as bágoas só de pensar que o pai de Anxo aínda tardará máis de tres meses en volver. A súa empresa desprazou a toda a plantilla (aos que quedaron tras o último ERE, claro) para abaratar custos, e déronlle a opción de marchar ou a Guadalajara cun soldo máis baixo ou ao paro cunha indemnización miserenta.

- Avoa, non quero máis leite, non me gusta.

- Veña, home, tómao, que está bo. Axúdote eu e marchamos, que chegamos tarde ao cole.

“Sabe Deus que lle dan de comer a estas vacas para que isto saiba a po de xiz”, pensa Concha.

Por fin chega o mediodía, e Brais e os seus compañeiros fichan rapidamente para saír a comer. Non é casual que vaia comer o mesmo que o seu pequeno Anxo: a empresa estadounidense de hamburguesas que leva o comedor no colexio do fillo sacou tamén a contrata da cafetería da empresa na que traballa o pai. Na media hora que teñen para comer, Brais recibe 4 chamadas: dúas para cambiar de tarifa de teléfono, unha para cambiar o seguro do coche, e unha para facerse un seguro de saúde. Non sabe como se fixeron co seu móbil e como saben que esa é a hora á que pode falar, pero chéiralle a que a súa información privada xa non é máis que unha mercancía.

A única vantaxe de non ter traballo aos seus 29 anos, pensa Alicia, é que ten máis tempo libre. E que coñeces mundo, porque para maio marchará a Alemaña a buscar traballo. Gústalle achegarse a pé á tarde ata o miradoiro de Monte Branco para ver os paxaros, e iso é o que fará hoxe por última vez antes de facer as maletas e despedirse da súa familia. Pero non quere máis que morrer cando ve a desembocadura do Anllóns tinguida de amarelo. Houbo, segundo lle di un home que anda por alí, un verquido catastrófico en Corcoesto.

- Foi aprobarse o tratado con Canadá, o CETA ese, e en tres meses estaba a mina xa en plena explotación. Pero seica fixeron ás presas a declaración de impacto ambiental, e teño escoitado que con moitísima presión por parte da mineira. Con estes non hai quen poida. E mira, onte rompeu a balsa... víase vir. Ai, filla... isto si que é a morte da Costa da Morte...

O corazón de Manolo está tan roto como o de Alicia. Sempre quedará no seu recordo a imaxe daquela Terra Chá fértil e viva. Hoxe xa non hai nada, nin sequera reivindicacións por un prezo xusto do leite; só resignación e unha inmensa explotación leiteira intensiva ocupando todo o prado. Cando se eliminan as regras que poden impedir que un xigante da industria láctea esmague os pequenos gandeiros, non hai nada que facer máis que renderse e vendelo todo a prezo de saldo. Dende onde estaba a granxa que pertenceu aos seus pais, Manolo pode entrever, na penumbra do luscofusco, a unha vaca Holstein que o mira dende un cartel enorme baixo a marca do novo monopolio lácteo. “O leite máis galego, aos prezos máis competitivos”, di a vaca.

Tres homes toman unha cervexa no bar do pobo mentres as súas mulleres fan a cea na casa. Hai cousas que aínda non cambiaron. Cambiou, iso si, a marca da cervexa, que agora é alemá.

- Oes, Paco. Que escoitei que vai pechar a túa sobriña a tenda.

- Pois nada, que leva xa tres anos que non vende nin nas rebaixas. Dende que lle abriron o centro comercial americano ese aí ao lado, pecharon case todas as tendas do barrio. Pero a que non pecha é a farmacia, non. Fun hoxe a comprar as pastillas e quedei seco cando me cobraron. Díxome a moza que xa non poden vender xenéricos. Vai ser máis barato morrer que chegar a vello, carallo.

- Calade oh! Mira o que acaban de dicir na tele, que lle queren poñer ao Estado unha multa de 17000 millóns de euros se o Goberno non acepta adiar a xubilación ata os 70 anos! Pero estamos tolos ou que?

- E logo, iso de onde saíu?

- Pois non sei que asociación da banca, non me decatei do nome, que di que polos acordos de comercio cos Estados Unidos e con Canadá teñen dereito a que se cambien as leis de xubilación, e que se non se cambian hai que indemnizalos porque “as leis actuais limitan os beneficios obtidos polas nosas entidades grazas aos fondos de pensións”. Que queren roubarnos ata a vida, vaia! Desgraciados! Ladróns!

- Pero oíches, David? Os tratados eses non son o TTIP e o CETA, iso que dicían no xornal hai catro ou cinco anos que ía facernos máis competitivos e crear máis traballo?

- Ai Alberto, que non aprendemos. Que nola cravaron outra vez...

---

Se non queremos o 2021 de Uxía, Brais, Alicia e Alberto, en 2016 temos a oportunidade de defender a democracia e os dereitos da nosa terra e da nosa xente. Cómpre frear o TTIP, o CETA, e os demais tratados comerciais da mesma natureza antidemocrática. Participa nas mobilizacións. Hoxe aínda estamos a tempo. Mañá pode ser tarde.