Pete Hegseth leva tatuado no brazo o lema Deus Vult, o berro das cruzadas medievais recuperado pola extrema dereita supremacista. A historiadora Diana Butler Bass descríbeo como alguén que non quere destruír o mundo, senón controlalo mediante un patriarcado bíblico, unha cosmovisión na que o combate provén da vocación relixiosa

Pete Hegseth leva tatuado no brazo o lema Deus Vult, o berro das cruzadas medievais recuperado pola extrema dereita supremacista. É o secretario de Defensa dos Estados Unidos: licenciado en Princeton e máster pola Kennedy School de Harvard, veterano de Iraq, Afganistán e Guantánamo, e presentador de Fox News durante case dúas décadas. Non é un tecnócrata nin un estratega de carreira. A historiadora Diana Butler Bass, especialista en teoloxía política na Universidade de Georgetown, descríbeo como alguén que non quere destruír o mundo, senón controlalo mediante un patriarcado bíblico, unha cosmovisión na que o combate provén da vocación relixiosa. É o home ao que Donald Trump confiou o exército máis poderoso do mundo. E a elección non foi accidental.

A obra de Hegseth non é a produción dun animador televisivo con ambicións políticas, senón todo un sistema de pensamento que podemos analizar na súa obra editada. American Crusade (Center Street, 2020) declara a guerra cultural contra todo o que o autor considera "debilitamento da identidade occidental". Battle for the American Mind (Broadside Books, 2022), coescrito con David Goodwin, propón substituír o ensino público por un modelo de paideia clásica cristiá que reúna Xerusalén con Atenas e Roma. The War on Warriors (Broadside Books, 2024) denuncia o exército woke e reclama o retorno á masculinidade combativa como virtude suprema. Os tres libros comparten un diagnóstico: Occidente está en decadencia porque abandonou a fe, e a solución é un Estado disposto a recuperala pola forza.

Hegseth non é o único expoñente desta corrente. Mike Huckabee, dúas veces gobernador de Arkansas e pastor bautista, foi nomeado embaixador en Israel, onde nega a existencia do pobo palestino e considera a expansión de asentamentos un mandato divino. Elise Stefanik, congresista de Nova York que medrou politicamente defendendo a Trump nos procesos de impugnación, é hoxe representante na ONU con idéntico marco confesional. A doutrina de fondo é o sionismo cristián, teoloxía que sostén que Deus entregou a Terra Santa aos xudeus e que, segundo a Biblia, os hebreos deben controlala para que se produza a segunda vinda de Cristo. O telepredicador Lance Wallnau, ideólogo dominacionista da Nova Reforma Apostólica, declarou tralo triunfo de Trump que a presidencia fora profetizada como paso cara a un efectivo dominio teocrático.

Para esta cosmovisión, o conflito con Irán non é un problema de non-proliferación nuclear nin de xeopolítica convencional. É un episodio dun enfrontamento de dimensións mesiánicas que o dominionismo cristián leva décadas agardando

Para esta cosmovisión, o conflito con Irán non é un problema de non-proliferación nuclear nin de xeopolítica convencional. É un episodio dun enfrontamento de dimensións mesiánicas que o dominionismo cristián leva décadas agardando. A República Islámica non é un país con intereses lexítimos ao que conter ou co cal negociar, senón un adversario ontolóxico, a personificación do mal nesta fase do relato profético. Esa lóxica explica, mellor que calquera análise estratéxica, por que resulta imposible definir os obxectivos de guerra con coherencia. Cando a fin declarada é de natureza escatolóxica, non existe endgame que encaixe nun relato racional. A vitoria perseguida non é a dun Estado iraniano desnuclearizado con quen convivir, senón a apertura dunha nova era que require, antes, a destrución do inimigo absoluto.

A alianza entre o sionismo cristián e o goberno de Netanyahu descansa sobre un malentendido estrutural que os analistas da dereita relixiosa raramente sinalan. A teoloxía evanxelista non apoia á entidade hebrea polo que Israel é, senón polo rol que os xudeus deben desenvolver no guión sagrado

A alianza entre o sionismo cristián e o goberno de Netanyahu descansa sobre un malentendido estrutural que os analistas da dereita relixiosa raramente sinalan. A teoloxía evanxelista non apoia á entidade hebrea polo que Israel é, senón polo rol que os xudeus deben desenvolver no guión sagrado. Durante os chamados "tempos finais", unha minoría de xudeus converterase ao cristianismo e outros dous terzos perecerán. Ed Gaskin, teólogo e profesor asistente do MIT, documentou este paradoxo no blogue do Times of Israel. O sionismo cristián reforza as narrativas antisemitas, presentando ao pobo de Abraham como mero instrumento dunha profecía allea, non como suxeito con destino propio. Ron Dermer, principal asesor de Netanyahu, asegurou que era raro escoitar a un evanxelista cuestionar Tel Aviv. Talvez porque o apoio nunca foi o que parecía.

Os evanxelistas representan o 25% da poboación de Estados Unidos fronte ao escaso 2% de xudeus norteamericanos. Este mesmo colectivo cristián constituíu o 72% do electorado que escolleu a Trump nas presidenciais de 2024. Estas cifras non son anecdóticas. A rede evanxelista non se disolve nun resultado electoral nin os cargos que hoxe ocupan Hegseth, Huckabee e Stefanik dependen de que esta guerra remate con éxito. Noventa millóns de iranianos son as vítimas inmediatas dunha cruzada que agocha o seu nome. Pero o que máis debería inquietar non é o conflito presente, senón o que revela sobre os seguintes. A cosmovisión que converte un Estado soberano nun inimigo ontolóxico non ten prazo de caducidade. Cando a teoloxía substitúe á razón de Estado, calquera pobo pode ser o seguinte inimigo absoluto.