Levamos tres anos exiliadas nunha nave dun polígono da cidade.
Non estou soa. O retrato da miña nai segue aquí, velando por todos nós, como fixo sempre. Acompáñano algúns mobles, os libros, os retratos da familia, o arcón que tallou o meu Pepiño... Pero, máis ca os obxectos, o importante é todo aquilo que daba alma á miña casa da rúa Tabernas.
Na miña memoria os xoves continúan chegando os convidados ás tertulias. Miña nai, Amalia, recibe as visitas; meu pai refúxiase entre os seus libros; a miña tía Vicenta, coma sempre, escoita en silencio.
E, como as pantasmas non respectamos espazos nin calendarios, ás veces sentan tamén Virginia Woolf, Christine de Pizan ou a mesma Begoña Caamaño. Falamos de nós, dos cuartos propios, das cidades para mulleres, en fin, da vida, irónicamente agora falamos da vida.
Levo tres anos agardando volver con todos eles á casa.
Hai uns días alguén leu preto de min: «Non vai ser tan casa como antes porque non nos interesaba esa versión máis kitsch. Será unha recreación.»
Nunca souben o que era o kitsch, mais sei perfectamente o que é unha casa, un fogar, e penso que ficarei eternamente nunha caixa nun recuncho abandonado dunha nave industrial.
