“A fortuna de Galicia non reside no subsolo, senón no sobresoldo: na man de obra a prezo de saldo e na xordeira de quen manda, que fai o xordo para non oír o que non lle convén.” 

Anónimo do século XXI (tradución libre do IBEX-35).

Hoxe, véspera de feira, o país xa non se rexe dende as prazas. No seu lugar faino un consello de administración con sede en Madrid ou Niu Yor e unha sucursal de barrio en San Caetano, encargada de estampar os selos e mirar para outro lado

Hoxe, véspera de feira, o país xa non se rexe dende as prazas. No seu lugar faino un consello de administración con sede en Madrid ou Niu Yor e unha sucursal de barrio en San Caetano, encargada de estampar os selos e mirar para outro lado. Na Galicia Suciedade Anónima, o Himno non se canta: factúrase, que aquí xa ninguén chora, como diría a de Barranquilla. A soberanía non se defende: liquídase por lances con IVE reducido. Aquí tes a folla de ruta do espolio, debullada coa mala leite que merece quen che quere vender o peixe antes de pescalo e a soga coma se fose un colar de deseño.

A ONTOLOXÍA DO RECADEIRO (E O SEU NON DAR PUNTA SEN FIO)

O político profesional xa non representa nin a súa sombra: recada. É o intermediario que che cobra peaxe por alentar o teu propio aire. Aplica a Nua Vida cunha precisión de carniceiro: ti non vas ao médico por dereito, vas para que o modelo público-privado amortice o canon coas túas "unidades de dor". O Recadeiro arríncanos o Bios (o dereito a decidir o noso) para administrarnos a Zoé (o puro folgo). En definitiva: es carne nunha folla de Excel, e se te queixas, cóntanche unha de romanos.

A NOVA TRADICIÓN: MACBOOKS E LEDS (CANTO MÁIS LUZ, MÁIS SOMBRA)

As novas xeracións viron que a emigración é a herdanza máis sólida dos avós. O sistema logrou que marchar xa non sexa un drama, senón un "máster en resiliencia" patrocinado polo propio concello no caso dos que son de Vigo. Se os vellos ían á Suíza con maletas de cartón, os mozos de 2026 fano cun MacBook e un billete de Ryanair mentres o alcalde, que ten máis lóstregos que luces, gasta millóns en bombillas. É o paroxismo do cinismo: iluminar o vieiro de saída para os fillos cunha inversión en luces de Nadal que triplica o orzamento en vivenda pública. O Recadeiro bríndache unha "bolsa de retorno" que non dá nin para empezar a falar, mentres o alugueiro (que subiu un 40% nunha década) garante que só volvas para durmir no escano dos pais.

A TAXIDERMIA DO TURISTA (O DECORADO DE QUEN NON TEN VERGOÑA)

A Suciedade Anónima descubriu que un veciño que protesta é un gasto, pero un que saúda en Instagram é un activo. O Recadeiro decidiu que as nosas vilas son para ser miradas, non para ser vividas. Estamos disecando o país: o casco vello de Compostela ten hoxe máis prazas de AirBnB que veciños con padrón. As rúas son un parque temático onde o guiri durme sobre o cadaleito da memoria. O comercio local pecha o bico mentres as franquías de xeados artesanais feitos en Polonia ocupan o lugar das vellas mercerías. Queren a vaca, pero non queren que berre.

O FETICHISMO DO SENTIDIÑO (FALARCHE EN GALEGO PARA BALEIRARCHE O PETO)

Para que o roubo non faga barullo, perfeccionaron o Branqueamento por Proximidade. Certas grandes superficies berran "Vivamos como galegos" con épica de Hollywood, mentres que, de portas para dentro, o beneficio e o mando falan o castelán da metrópole. O galego é hoxe un disfrace de Entroido para que o cliente se sinta cómodo mentres lle baleiran a bolsa. O sentimento é o cebo; a desgaleguización é o anzol. Éche o que hai: gato por lebre.

A NECROPOLÍTICA DO LUME E DO ARSÉNICO

A Galicia Suciedade Anónima sostense sobre a decisión de que parte do país debe morrer para que o negocio medre. Fabrican pánico para que o vello lle teña máis medo a un okupa que a un helicóptero privado que cobra 10.000 euros por hora mentres arde a devesa. O lume aquí non é un acerto, é un xestor inmobiliario: onde había frondosas, hoxe hai eucaliptos e eólicos que non deixan nin o 3% do seu beneficio no concello. Dinche que a minaría a ceo aberto é "progreso" mentres furan a terra buscando litio ou cobre, deixándoche como herdanza unha balsa de lodos tóxicos e un "quen non te coñeza, que te compre".

O XERIÁTRICO-BOLSA (O NEGOCIO DO ÚLTIMO ALENTO)

O negocio final non é a vida, é a espera do fin. Galicia, o "vello país", é hoxe un xeriátrico de luxo para o capital estranxeiro. As nosas avoas non son persoas, son "prazas concertadas" nunha folla de Excel de fondos de investimento que cotizan en Frankfurt. O Recadeiro privatiza o coidado para que o último suspiro dun galego xere un dividendo trimestral. O beneficio extráese de quitar o anaco de carne no caldo mentres o afecto está racionado por cronómetro.

O DEREITO XERMÁNICO: O ÚLTIMO "NON" (O QUE NON TEN DONO NIN QUEN O MANDE)

O único que a corporación non puido dixerir é o Monte en Man Común. Ese dereito suevo que non entende de accionistas. O monte de Cabral, o de Tameiga ou o sacho das mariscadoras son a última gargallada retranqueira fronte á folla de cálculo. O Dereito Xermánico é o virus que bloquea o sistema operativo do capital: non se pode expropiar o que é de todos e de ninguén ao mesmo tempo. Aí é onde o Amo topa coa forma do seu zapato.

A Galicia Suciedade Anónima pecha hoxe o balance en positivo. Pero o monte... o monte aínda non asinou a acta de liquidación. Antes que ser nua vida baixo os leds do Recadeiro, mellor ser comuneiro e que o Amo vaia dar a lata a outra parte

EPÍLOGO: A SOGA EN CÓMODOS PRAZOS

Mentres o televisor berra "¡Liberdade!" e o ceo se acende con máis bombillas que estrelas, o Recadeiro péchache o centro de saúde. Seguiremos votando por esta Ecoloxía de Fachada mentres os mozos marchan con esa gaita de fondo e o billete low-cost no peto? De seguro que si, que somos de moito aguantar. Pero como dicía Castelao: “Galicia será dona de si mesma cando deixe de crer que os que a muxen son os que a alimentan.”

A Galicia Suciedade Anónima pecha hoxe o balance en positivo. Pero o monte... o monte aínda non asinou a acta de liquidación. Antes que ser nua vida baixo os leds do Recadeiro, mellor ser comuneiro e que o Amo vaia dar a lata a outra parte.

Asinado en Galicia, a 6 de abril de 2026.

O Comité de Resistencia da Terra e Outras Unidades de Dor.