O Alcalde, nun arrebato de xenerosidade faraónica, decide que o futuro é unha alfombra que el pode desenrolar ata o infinito, pois, ao cabo, que son catro anos de mandato para un home que arela asinar a vida de xeracións que aínda non gatean
O escenario é un rito de maxia negra administrativa, onde o Gran Taumaturgo se eleva sobre un púlpito de votos conxelados mentres o seu bastón de mando, transformado nun cetro de uranio que brilla con máis furia que o sol de agosto, sinala o horizonte dunha cidade que el mesmo quere conxelar; non estamos ante un home de paso pola historia, senón ante unha máscara de si mesmo, un busto de bronce con sorriso de campaña permanente, que degoira falar para as cámaras mentres os seus acólitos, esa procesionaria de concelleiros con rictus de éxtase, asenten en transo ante a última gran fazaña da Eternidade Contratual.
—“¡Por setenta e cinco anos!”— brama o Chamán, e a súa voz retumba nas fochancas da cidade coma o trono dun deus de saldo que acaba de mercar o tempo nunha poxa de baratezas, anunciando que o obxecto da súa divina ofrenda é o Estadio, esa mole de formigón que, baixo a súa mirada de xofre, deixa de ser solo público para se converter en reliquia privada a perpetuidade.
—“É polo ben do progreso!”— ouvea o coro de estómagos agradecidos, mentres o reloxo da Casa Consistorial comeza a andar cara atrás, asustado pola magnitude dunha hipoteca que rebenta as costuras da lóxica
O Alcalde, nun arrebato de xenerosidade faraónica, decide que o futuro é unha alfombra que el pode desenrolar ata o infinito, pois, ao cabo, que son catro anos de mandato para un home que arela asinar a vida de xeracións que aínda non gatean, máis que un suspiro de soberbia, unha palla ao vento ou un bico de Xudas ao calendario que marca a caducidade dos mortais?
Neste cadro deforme, o rexedor saca unha pluma de ouro de lei, imbuída dese priapismo metafísico que lle infla o peito, e estampa unha firma que atravesa décadas ata chegar ás profundidades do século XXII, bautizando así o contrato da Momia de Balaídos; unha entrega de chaves a unha Sociedade Anónima que sorrí con dentes de datáfono mentres o pobo, transfigurado nunha masa de sombras que axitan bufandas coma se fosen grilletes de seda, celebra con xúbilo que o seu dono lles venda, por un prato de lentellas de coiro, o aire que haberán de respirar os seus bisnetos.
—“É polo ben do progreso!”— ouvea o coro de estómagos agradecidos, mentres o reloxo da Casa Consistorial comeza a andar cara atrás, asustado pola magnitude dunha hipoteca que rebenta as costuras da lóxica, e que o Alcalde proclama coma o seu destino manifesto, afirmando que a cidade xa non precisa cidadáns libres, senón figurantes dóciles nun diorama eterno, que el mesmo deseñou nunha tarde de delirio e mando absoluto.
O estadio queda así blindado, convertido nun búnker de intereses particulares no medio do patrimonio común, de tal xeito que se dentro de cinco décadas os veciños queren recuperar a súa soberanía, para plantar carballos ou fundar unha república de poetas nese soar, daralles igual
O estadio queda así blindado, convertido nun búnker de intereses particulares no medio do patrimonio común, de tal xeito que se dentro de cinco décadas os veciños queren recuperar a súa soberanía, para plantar carballos ou fundar unha república de poetas nese soar, daralles igual; a firma do Gran Chamán pesa máis que a vontade dos vivos e que o propio dereito a rectificar o rumbo da historia.
O rei vai espido, pero leva unha coroa de luces de cores que cega a calquera que queira ler a letra pequena do papel timbrado, e o único milagre que nos resta é que, nesa entrega de patrimonio a cambio de pan e balón, o can de San Roque non se poña a falar para berrar que o rabo que hoxe abana con tanto entusiasmo é o mesmo látigo que lle vai degoirar a soberanía ao mañá, mentres a procesión continúa e o contrato se ve desde o espazo coma unha cicatriz na pel dunha cidade que vendeu o seu "sempre" polo "agora" dun alcalde que se cre un deus de cemento armado.
Vaia pola saúde de San Roque, que polo menos o bicho tiña o decoro de non asinar concesións antes de que a procesión retornase ao seu punto de partida, sabendo que, ao final de todo este teatro de neón, o único que queda de verdade é o rastro dunha mala sombra fuxindo dun sol que xa non nos pertence.
