Deciding to Win (Decidir gañar) baséase en enquisas a máis de medio millón de persoas tras a derrota de Kamala Harris fronte a Trump. Sostén que os demócratas perderon votantes traballadores e de minorías por afastarse das súas prioridades materiais
James Talarico estudou nun seminario presbiteriano e situou a fe no centro da súa campaña ao Senado por Texas. Fronte ao republicano Ken Paxton, fiscal xeral do estado e referente da dereita evanxélica, propuxo unha mensaxe de reconciliación baseada na empatía cristiá. Tamén se presentou como un «demócrata da seguridade fronteiriza» e defendeu os empregos do petróleo e do gas sen renunciar ás renovables. Venceu onde ningún demócrata conseguira un escano de senador desde 1988. En Kansas, o pastor metodista Adam Hamilton foi o primeiro demócrata elixido ao Senado por este estado desde 1932. Ambos empregan unha linguaxe de fe nunha formación entre cuxos simpatizantes medrou a proporción de persoas sen afiliación relixiosa. A campaña de Talarico coincide con moitas das recomendacións dun informe publicado hai un ano.
Deciding to Win (Decidir gañar), non é un documento oficial do Partido Demócrata. Publicárono en outubro de 2025 Simon Bazelon, Lauren Harper Pope e Liam Kerr, da rede Welcome, un grupo de estrategas que avoga por unha liña orientada á moderación e á conformación de amplas maiorías sociais. A versión completa ten 352 páxinas e baséase en enquisas a máis de medio millón de persoas tras a derrota de Kamala Harris fronte a Trump. Sostén que os demócratas perderon votantes traballadores e de minorías por afastarse das súas prioridades materiais. Por exemplo, no condado texano de Starr, de maioría hispana, o voto demócrata pasou do 86 % en 2012 ao 42 % en 2024. Propón centrar o discurso no custo da vida, defender medidas económicas con apoio transversal e moderar as posicións sobre inmigración, enerxía e cuestións culturais.
O informe toma como modelo a Ruben Gallego, senador por Arizona, na fronteira, e a Sanders, a congresista Alexandria Ocasio-Cortez e Zohran Mamdani na loita contra a carestía, ben que clasifica Medicare for All, un seguro sanitario público universal, entre as propostas impopulares. Esa é precisamente unha das bandeiras dos Socialistas Democráticos de América (SDA). Fundados en 1982, non son un partido, senón unha organización que promove candidatos propios nas primarias demócratas e defende a ampliación dos servizos públicos e a redistribución da renda. Un dos seus membros máis coñecidos é Mamdani, elixido alcalde de Nova York en novembro de 2025 coa promesa de conxelar os alugueiros regulados, ofrecer autobuses gratuítos e crear escolas infantís financiadas con impostos aos millonarios. Ocasio-Cortez renovou a afiliación aos SDA o pasado agosto
Socialistas sen partido propio
As correntes demócratas afrontan, con todo, un mesmo problema. Thomas Piketty, Amory Gethin e Clara Martínez-Toledano concluíron que os partidos progresistas pasaron de recibir máis apoio dos votantes con menos estudos a obtelo cada vez máis dos titulados universitarios
Respaldadas polos SDA, chegaron á Cámara de Representantes Darializa Avila Chevalier, no norte de Manhattan, e Melat Kiros, en Denver, que defende Medicare for All e a supresión do ICE, a policía migratoria. O veterano senador por Vermont Bernie Sanders, dúas veces aspirante á presidencia, é o referente desta corrente, aínda que nunca se adheriu formalmente aos SDA. Abdul El-Sayed, médico musulmán e antigo director de saúde pública de Detroit, impúxose co aval de Sanders e Ocasio-Cortez en Michigan, onde Trump gañara nas presidenciais de 2024. Durante a campaña, porén, rexeitou a etiqueta socialista e definiuse como capitalista. A súa vitoria non é, polo tanto, a dos SDA e ilustra a diversidade interna do Partido Demócrata. Tampouco o seu contraste con Talarico opón crentes e laicos, xa que El-Sayed é musulmán, igual que Mamdani.
A pluralidade de perfís vai alén da relixión e da ideoloxía. Chris Pappas, congresista desde 2019, converteuse en New Hampshire no primeiro home abertamente homosexual electo senador. Deb Haaland, membro da comunidade indíxena Laguna Pueblo e secretaria de Interior co presidente Joe Biden, gobernará Novo México. Dúas mulleres negras accederán tamén a cargos de primeiro nivel. A vicegobernadora de Illinois, Juliana Stratton, ocupará o escano que deixa no Senado o demócrata Dick Durbin, e a exalcaldesa de Atlanta, Keisha Lance Bottoms, será en Xeorxia a primeira gobernadora negra elixida nos Estados Unidos. Malia que a dereita cultural leve anos facendo campaña contra as minorías relixiosas, sexuais e raciais, estas candidaturas, entre outras, triunfaron en comicios nos que vota todo o electorado dun estado, e non só o de distritos urbanos afíns.
Fuga do voto traballador
Welcome advirte, ademais, que as eleccións de medio mandato favorecen os “votantes habituais”, máis próximos aos demócratas. Nas presidenciais participan tamén os “votantes ocasionais”, que en 2024 se inclinaron por Trump. Ningunha corrente pode presentar, xa que logo, estas eleccións como a proba de que acertou na súa estratexia
As correntes demócratas afrontan, con todo, un mesmo problema. O economista francés Thomas Piketty, autor de Le Capital au XXIe siècle (O capital no século XXI), estudou con Amory Gethin e Clara Martínez-Toledano as eleccións desde 1948 en 21 democracias occidentais. Concluíron que os partidos progresistas pasaron de recibir máis apoio dos votantes con menos estudos a obtelo cada vez máis dos titulados universitarios, o que denominan «esquerda brahmán», en alusión á casta india de sacerdotes e letrados. O informe de Welcome constata a mesma tendencia. Discrepan sobre como recuperar o electorado perdido, pero coinciden en denunciar o peso dos cartos na política. Jon Ossoff, reelixido senador por Xeorxia, rexeita os fondos dos comités de acción política das empresas e propón prohibir que os congresistas compren e vendan accións individuais.
Nese terreo, a vantaxe republicana foi só parcial. Os candidatos demócratas recadaron máis ca os seus rivais, pero os grupos externos afíns aos republicanos dominaron o gasto publicitario. O empresario Elon Musk achegou máis de 470 millóns de dólares desde xaneiro de 2025, parte deles destinados a Paxton. Ese despregamento non salvou a Paxton nin ao seu partido. Sobre as razóns do voto, o senador californiano Adam Schiff, que encabezou en 2020 a acusación no primeiro proceso de destitución de Trump, interpretou o resultado máis como un rexeitamento do programa republicano que como un aval aos demócratas. No outro bando, o vicepresidente J. D. Vance atribuíu a derrota á guerra de Irán. Se foi así, custa separar o castigo aos republicanos do efecto das campañas e da mobilización demócrata.
Welcome advirte, ademais, que as eleccións de medio mandato favorecen os “votantes habituais”, máis próximos aos demócratas. Nas presidenciais participan tamén os “votantes ocasionais”, que en 2024 se inclinaron por Trump. Ningunha corrente pode presentar, xa que logo, estas eleccións como a proba de que acertou na súa estratexia. Ata as primarias presidenciais de 2028, nas que volverán confrontarse esas propostas, Talarico e El-Sayed sentarán no bloque demócrata do Senado xunto con Peggy Flanagan, vicegobernadora de Minnesota e membro do pobo ojibwe. Apoiada polo sector máis progresista do partido, Flanagan derrotou nas primarias á congresista moderada Angie Craig. O sentido do seu voto sobre a axuda militar a Israel, a sanidade ou a enerxía permitirá comprobar até que punto coinciden estas diferentes voces da vaga azul.
