Medo

Nas contadas veces que puiden ollar o cadro do pintor noruegués E. Munch O berro fiquei abraiada pola sensación de anguria e de terror que transmite esta obra á persoa que está en fronte dela: transmite un medo que paraliza, que deixa o corpo ancorado no chan só coa súa visión. Nestes tempos cavilo moito nese medo que paraliza, que fai das persoas seres indefensos, incapaces de reaxir e coido que é esa sensación  a que pretenden impor as autoridades chamadas políticas mais servidores fieis do poder financeiro desde a Unión Europea, o Estado Español e o mesmo partido do Estado, o PP, a través do seu goberno leal e sometido, é dicir, o goberno de Galiza.

Queren facer das persoas seres nos que só se acubille o medo para así despoxalos da súa condición de cidadanía activa con dereitos e deberes para que non poidan reclamar

Queren facer das persoas seres nos que só se acubille o medo para así despoxalos da súa condición de cidadanía activa con dereitos e deberes para que non poidan reclamar e, moito menos, reaxir fronte a esta marea negra de explotación, de eliminación de conquistas laborais, sociais e humanas para que interioricen que non  hai alternativa que non sexa outra que a pantasma do paro; que o benestar é un soño do pasado, o mesmo que o traballo produtivo, ricaz e intelixente e que os impostos, iso si, que a cidadanía ten que pagar, engrosen a bolsa do capital especulativo. A única explicación que transmiten a través dos seus axentes: medios de comunicación e sisudos economistas universitarios, é dicir, que toda a xente viviu por riba das súas posibilidades, que todas as persoas xogaron a ser ricas e que cómpre, pois, pagar a culpa de tanto derroche.

Mais os que si se enriqueceron inxustamente disfrutan de mecanismos legais, que non lexítimos, para evadir impostos, deslocalizar empresas e crear sociedades en paraísos fiscais que nunca se poden investigar. Senón, como foi posíbel que unha soa persoa, iso si, a cabeza dun holding internacional, dispoña da metade do PIB de Galiza acumulado nun prazo de entre 40 e 50 anos? Será, acaso, pola súa inmensa eficacia como traballador ou quizais porque os millóns de persoas en todo o mundo, sobre todo mulleres, que traballaron e traballan para as súas empresas, non cobraron os salarios que lles corresponden? Como di Mafalda: “ninguén pode amasar unha fortuna, sen facer fariña aos demais”.

Hai que rachar a parálise, ese medo que afoga e non deixa ver nin construír, cómpre sacar a cabeza e respirar outros mundos porque é verdade que hai lugares onde xa lle fixeron fronte a tanta catástrofe e a tanto roubo

Hai que rachar a parálise, ese medo que afoga e non deixa ver nin construír, mais quizais cómpre sacar a cabeza e respirar outros mundos porque é verdade que hai lugares onde xa se alporizaron, se organización e lle fixeron fronte a tanta catástrofe e a tanto roubo. Mirade para Islandia. Unha alianza social e política, por certo dirixida maioritariamente por mulleres, encarceraron aos banqueiros, levaron ante a xustiza aos políticos que non actuaron a prol da cidadanía e puxeron en marcha todo un sistema económico alternativo para recuperar o país e conseguírono, tiveron éxito.

Un pouco máis lonxe en territorio, océano por medio, mais un estado do noso ámbito, é dicir, da lusofonía, Brasil, foi quen tamén de afrontar a corrupción, mesmo no mundo do fútbol, e a súa presidente, tamén unha muller, Dilma Rousseff, gábase de que as barreiras de desigualdade están diminuíndo e reducíndose ao mesmo tempo que medran os niveis de educación, de integración social e de benestar.

Polo tanto, sen medo, con traballo, con firmeza e, sobre todo, con esperanza outra Galiza e outro mundo é posíbel se as súas xentes así o queren.

Grazas ás socias e socios editamos un xornal plural

As socias e socios de Praza.gal son esenciais para editarmos cada día un xornal plural. Dende moi pouco a túa achega económica pode axudarnos a soster e ampliar a nosa redacción e, así, a contarmos máis, mellor e sen cancelas.