Pucho Boedo, que atopou na música unha vía de escape, entra no Álbum de Galicia como 'crooner' eterno

Foto promocional de Los Tamara, a banda liderada por Pucho Boedo © Cedida por Fernando Fernández Rego
  • 📺Unha ducia de vídeos de Pucho Boedo

O arquivo biográfico do Consello da Cultura Galega conta xa con Pucho Boedo, líder de Los Tamara, cunha descrición que repasa como lle cambiou a vida o fusilamento do seu pai no 1936

"O verde me acaricia porque a Galicia xa estou chegando" cantaban Los Tamara no seu xa mítico tema A Santiago voy. Aí estaba, ben agarrado ao micro, Pucho Boedo (A Coruña, 1929-1986), o crooner eterno, como o define Fernando Fernández Rego na súa entrada para o Álbum de Galicia, a colección biográfica que mantén o Consello da Cultura Galega

Con apenas dez anos viu como o seu pai, Xosé Boedo, dirixente do Sindicato de Canteiros de Coruña e membro da CNT, era detido e fusilado polos partidarios do golpe de Estado do ano 1936. O mesmo sucedeu un ano despois co seu irmán José Antonio, tamén sindicalista da CNT. “A música foi a vía de escape que atopou para poder soportar a dor. Esa dor, en certo modo, acompañouno sempre, e definiu unha voz marcada polo sentimento e o sufrimento da alma”, asegura Fernández Rego.

Retrato de Pucho Boedo Dominio Público Praza Pública

Aínda que foi vocalista en diferentes formacións como Los Satélites, cos que iniciou unha xira a Venezuela, ou Los Trovadores, cos que trunfou en Madrid actuando nas mellores salas da cidade. Foi co abandono de Germán Olariaga como Pucho aterra nos Tamara, fundado en 1958 por Prudencio Romo e que daquela xa contaba con bastante sona. 

Despois de pisar o escenario do Olympia de París, no que só estivera antes Lola Flores como representante española, Los Tamara deciden “inventar o pop en galego”, lembra Fernández Rego

“Con Los Tamara realiza intensas xiras internacionais, tendo a oportunidade de trunfar en escenarios moi prestixiosos como no Sporting de Montecarlo ou no Olympia de París, no que chegan a compartir cartel con Jacques Brel e Charles Aznavour. É importante resaltar que ata ese momento o único artista español que pisara o Olympia era Lola Flores. Logo de múltiples éxitos, Los Tamara deciden inventar o pop en galego. Os contactos coa emigración nos centros galegos de toda Europa, fai que adquiran un compromiso coa terra e co idioma, o que os leva a comezar a gravar cancións en galego”, describe Fernández Rego, quen explica a censura sufrida por aqueles primeiros discos. 

En 1976 Pucho Boedo afástase dos escenarios por unha grave enfermidade e regresa seis anos despois con Volvendo con os Tamara, o seu único traballo en solitario, no que contou coa axuda de Prudencio Romo e Paco Montero. Boedo morre o 26 de xaneiro de 1986 e con el, asegura Fernando Fernández Rego no seu texto biográfico, “Galicia perdeu ao seu crooner eterno”.

Pucho Boedo canta con Ana Kiro na primeira gala de fin de ano na TVG, escasos meses antes da súa morte © CRTVG

"Moitas son as homenaxes que recibe a súa figura, algunhas realmente multitudinarias. E non só en Galicia, tamén en Londres e noutros centros da emigración galega. Incluso Los Tamara deciden reunirse de novo en 1990 para dedicarlle o emotivo Carta a un Amigo (EDIGAL, 1990)”, lembra a súa entrada no Álbum de Galicia, do que recentemente tamén entrou a formar parte Marcial del Adalid (A Coruña, 1826- Lóngora, Oleiros, 1881), un compositor e precursor na procura do son do país.

Grazas ás socias e socios editamos un xornal plural

As socias e socios de Praza.gal son esenciais para editarmos cada día un xornal plural. Dende moi pouco a túa achega económica pode axudarnos a soster e ampliar a nosa redacción e, así, a contarmos máis, mellor e sen cancelas.