Cuberto coa bandeira galega deseñada por Castelao e co seu sombreiro, Beiras é despedido no Museo do Pobo Galego por centos de persoas que salientan o humano por riba do político
A poucos metros de onde repousan os restos de Castelao, a bandeira que el deseñou co lema "Denantes mortos que escravos" cubre o cadaleito de Xosé Manuel Beiras. Sobre el, tamén, o seu sombreiro e un ramo de cravos vermellos. A un lado, unha coroa de rosas brancas co lema "Bo e xeneroso". Esa é a escena este venres no Museo do Pobo Galego, o lugar elixido pola familia para facilitar a ese pobo o seu adeus a Beiras. A pouco máis dun par de paredes do Panteón de Galegos e Galegas Ilustres.
Adeus a Beiras
-
Cidadanía ás portas do Museo do Pobo Galego na despedida de Beiras -
Ana Pontón e Goretti Sanmartín na despedida de Beiras -
O ex-presidente da Xunta Fernando González Laxe na despedida de Beiras -
Henrique Monteagudo e Víctor Fernández Freixanes, presidente e ex-presidente da Real Academia Galega, na despedida de Beiras -
Dolores Vilavedra, presidenta do Consello da Cultura Galega, na despedida a Beiras -
Emilio Pérez Touriño, ex-presidente da Xunta, na despedida a Beiras -
José Ramón Gómez Besteiro, secretario xeral do PSdeG, na despedida a Beiras -
Paula Prado, José López Campos e Valentín García, na despedida a Beiras -
Camilo Nogueira, na despedida a Beiras
Ás doce do mediodía abriuse ao público a sala e por alí comezaron a pasar todo tipo de persoas. Amalia e Virginia, dúas veciñas da súa casa da Reboraina, en Brión, e ao pouco dúas Anas, Pontón e Miranda, a líder do BNG e a súa eurodeputada. "Era unha gran persoa, axudaba no que podía", valoraban as primeiras, mentres as segundas dicíanse "co corazón encollido" pola perda. E así, centos e centos de persoas que ían pasando polo edificio compostelán a carón de Bonaval.
Unha longa ringleira de persoas foi deixando flores e flores unidas aos ramos ou coroas chegados de todo tipo de entidades políticas ou sociais
"Viviu 90 anos, unha vida plena, agora que descanse e atope nesta alba de gloria o camiño a onde quedará como unha estrela para sempre", dicía Encarna Otero, veciña como el de Santiago, amiga de varias xeracións da familia dun "compostelán universal", como tamén salientaba a alcaldesa, Goretti Sanmartín, satisfeita "co privilexio de compartir anos con el".
Dentro da sala, a familia de Beiras e os amigos máis achegados recibía apertas de coñecidos e descoñecidos ao final dunha longa ringleira de persoas que ían deixando flores e flores que se unían aos ramos ou coroas chegados de todo tipo de entidades políticas ou sociais. Un xardín creado arredor de Beiras para preparar o acto previsto para as 16 horas de último adeus antes do traslado en familia do féretro ao cemiterio de Boisaca.
[Información en actualización]
