Limpar as mentes de sangue

  • Mirar cara adiante

    Escribo desde un punto de vista social e científico. Neste aspecto hai un avance, unha evolución, que nunca se detén. Á marxe de saudades persoais, a verdade é que se vive hoxe mellor que antes. 

  • Libros para a infancia

    Unha frase propia di: Leme, toma a miña conciencia e déixame a túa. Indica a relación íntima e profunda que se estabelece entre a escritora, neste caso, e os lectores. Así é. A relación a través dun libro é moi íntima. Nos libros aparecen temas dos que ninguén fala, e, en ocasións, encontran neles pensamentos ou comportamentos que ignoraban que tivesen outras persoas, e que, tal vez, os inquietasen ou torturasen. Nos libros está a vida. 

  • Beguin the Beguin. Sísifo

    Ás persoas que fan os labores domésticos, que maioritariamente son mulleres, reciben o nome, indignante de “amas de casa”. Propoño chamarlles Sísifes, un nome máis sonoro e bonito. 

  • Caballero

    A linguaxe é determinante. A diferencia de trato é alarmante. O do caballero está cada vez máis estendido. Non só na hostelería, senón no comercio en xeral. Entra paralelamente ao castellano. É considerado fino.

  • Política si, armas non

    En Rusia veñen de celebrar un grande Desfile Militar para celebrar o 75 aniversario da vitoria contra o nazismo. Paradóxica maneira de celebralo. Pensaríamos que un celebración con tal armamento sería unha mostra do triunfo do nazismo, pero non, queren dicirnos que foi así como acabaron co nazismo. Grande erro.

  • Adeus a Araceli Herrero Figueroa

    Xa teño un novo motivo para sentir horror e pánico por este Covid 19 que nos acosa e mata. Matou unha amiga, escritora, que paseaba o seu sorriso por Lugo, cidade onde nacera, traballaba e vivía, Araceli Herrero Figueroa. Tiña só 72 anos.

  • Que bonitos ollos tes

    Agora, neste tempo pandémico, no que un virus manda, obriga ás persoas a levar unha máscara que oculta a maior parte do rostro. Isto consegue que pasen a primeiro plano os ollos. Estamos obrigadas a verlle os ollos á xente e a descubrir como son.

  • O profesorado heroico

    Chegou o virus con coroa, pechou colexios, e encerrou á infancia e adolescencia na casa cos proxenitores. E aí comezaron a pensar nesas persoas que aturaban ás súas criaturas, ou aos insolentes mozas e mozos, e conseguían que aprenderan.

  • Antes mortas que paradas

    Durante a ditadura, no DNI, todas as mulleres tiñamos “Sus labores” no respectivo apartado. Cando acabou, dixéronme, xa podes cambiar iso. Eu dixen, non. Mentres estea obrigada a facelos non penso cambialo. Díxeno diante do marido e amizades que quedaron un pouco sorprendidas. Pero así é. Non quería transixir coa impostura. 

  • Gardar as distancias

    Ao saír en tempo e hora, as persoas, ademais de careta, están obrigadas a gardar a distancia entre persoas. Unha expresión ben coñecida no pasado, no que non había virus nocivos pero había clases sociais e moita diferencia entre elas

  • Pais

    Sempre van elixindo o mellor. Vímolo agora co permiso da saída da infancia á rúa. Eran moitísimos os pais paseando á filla ou os fillos. Un privilexio. Para quen?