En Praza.gal abrimos este espazo de homenaxe a Xosé Manuel Beiras solicitando textos de afecto e admiración a distintas persoas que compartiron con el espazos e momentos políticos, culturais, sociais e persoais duranta as últimas décadas. Os artigos van ir publicándose nesta sección nas vindeiras semanas, compoñendo unha modesta mostra da memoria e da pegada deixada por Beiras nos seus 90 anos de vida.
Por Rafael Cuiña. Fraga e Beiras, ou Beiras e Fraga, eran fillos do seu tempo, e ao mellor chegaron demasiado cedo a poñer as súas privilexiadas mentes ao dispor dun país que, dun bando e do outro, seguramente nunca remataron de entendelos
Por Ana Pontón. Beiras deixa camiños abertos polos que podemos transitar e o seu exemplo de compromiso, loita e amor por Galiza. A mellor homenaxe que podemos facerlle non é repetir as súas palabras como se fosen un catecismo. É conservar esa vontade de pensar por nós mesmas e nós mesmos.
Por Manoel Barbeitos. Pola miña parte sempre quedou ese agradecemento que lle gardas a quen na túa vida te abriu os ollos sobre a realidade, te axuda a reflexionar e tamén, nalgún momento, te guía. Se tivese que escoller entre as súas ensinanzas diría dúas que poden parecer frugais: a permanente dúbida e a eterna rebeldía
Por Beatriz Vila Couto. Xosé Manuel Beiras regaloume máis dunha década de xornalismo. Un xornalismo que vexo morrer coma el mesmo me dicía tantas veces cando me preguntaba como estaba eu e ofrecía consolo. Ou cando me preguntaba polas crianzas na mesma ringleira na que dicía que estaba lendo a comedia de Aristóteles que frei Guillermo de Baskerville salvou do lume. E vaise o Beiras mentres España debate unha fronte ampla. Outra vez a historia facendo poesía política.
